Hey! Bezoek

Twaalf kilometer veldloop in Emmen uit m'n arme varkenspootjes geperst. Lange tijd niet zo'n martel-uur gehad als toen.

Waar ik dacht de 12 km met gemak binnen het uur te lopen, werd het een ware martelgang die 1 uur en 3 minuten in beslag nam. Verbazingwekkend genoeg oog ik op de foto, die vlak voor de finish geschoten is nog vrij fris.

Desondanks voel ik me meer zoals die tobbert schuin achter me erbij loopt.

Vanavond ben ik te sloom begonnen. De eerste twintig minuten heb ik er weinig plezier in. Op het laatste stuk aardig wat goed gemaakt. Met als resultaat een (voor mij goede) tijd op de 12 kilometer: net onder de 58 minuten. Zal ik me wagen aan de Fish / Potato Run in september? Van de Urkse vis naar de Emmeloordse friet.

Ik loop er niet graag als de wonderbaarlijk voortstrompelende rolmols op pootjes bij. De laatste keer dat ik aan een hardloopwedstrijd meedeed trok de legendarische vraag "Zit er ook een sportstand op?" diepe groeven in mijn tere zieltje.

Dapper m'n rondjes blijven draven. Dan waag ik het er misschien wel op van het najaar. Met de stiekem toch wel erg mooie stem van Amy Lee op m'n iPod ren je graag je longen uit je lijf. In haar tekst is ze ook buiten adem, maar dan anders - My last breath

hold on to me love
you know i can't stay long
all i wanted to say was i love you and i'm not afraid
can you hear me?
can you feel me in your arms?

holding my last breath
safe inside myself
are all my thoughts of you
sweet raptured light - it ends here tonight

i'll miss the winter
a world of fragile things
look for me in the white forest
hiding in a hollow tree - come find me
i know you hear me
i can taste it in your tears

holding my last breath
safe inside myself
are all my thoughts of you
sweet raptured light - it ends here tonight

closing your eyes to disappear
you pray your dreams will leave you here
but still you wake and know the truth
no one's there

say goodnight
don't be afraid
calling me calling me
as you fade to black

holding my last breath
safe inside myself
are all my thoughts of you
sweet raptured light - it ends here tonight

Evanescence - My Last Breath (Fallen)

Damn! En toen was het alweer voorbij, die week vakantie in Denemarken. De tijd vliegt als je het naar je zin hebt.

De foto van m'n dochter Lara aan het strand van Blavand geeft het vakantiegevoel treffend weer. Een week lang lekker uitwaaien op het strand, uitstapjes maken in de buurt, dagelijks een rondje draven in de omgeving. Even geen internet of zelfs een computer in de buurt. I like! Volgend jaar twee weken!



Over rondjes draven gesproken. Na het rennen over weerbarstige Deense kiezelpaden, zandstranden en een nabijgelegen militair oefenterrein - waar het buiten het seizoen ongetwijfeld vol staat met pantser en oefenboze Deense officieren - valt een rondje Emmeloord ineens reuze mee. Yes. Met het slinken van het overtollige spek komt ook de vaart er weer een beetje in ...

Pushing forty. Het spook van de middelbare leeftijd ligt op de loer. Nu is ouder worden niet zo'n drama, het overgewicht dat blijkbaar bij het bereiken van de middelbare leeftijd hoort is dat wel. Om je een idee te geven: de laatste jaren begon ik steeds meer op een gestrande walrus te lijken. Van mij was al gauw voor een hongerwinter soep te koken. Toen mijn oudste dochter haar eerste bh-tje ging kopen heb ik er meteen ook maar eentje aangeschaft. Help. Help. Help. Ik krijg tieten!

Als dikbuikige grapefruit puffend achter mijn vette pens aan door het leven scharrelen? Nee. Ik weiger me erbij neer te leggen! Tijd voor actie. Geen drank meer (want van alcohol wordt je bol) en vooral veel sporten. Mijn trouwe-zuipschuiten-kaart bij de plaatselijke supermarkten heb ik rigoureus in twee-en geknipt. Bezorgd belde de bedrijfsleider van de Albert Heijn om te vragen waarom ik al een paar dagen geen kratje bier was komen halen? Was ik misschien ziek? De C1000 bleef zitten met een onverkoopbare voorraad pils en werd ternauwernood van een faillissement gered door warm zomerweer en het EK.

Victorie. Driewerf hoera. Hijs de vlag en verplicht zeven dagen jolijt. Een paar maanden drooglegging heeft zo zijn vruchten afgeworpen. Want vederlicht, da's hoe ik me voel. Voor het eerst sinds mensenheugenis (het tijdperk dat de raptors het voor het zeggen hadden?) lacht de weegschaal me toe: ik ben onder de zeventig kilo licht. Ik kan weer topless op het strand. Bye bye obesitas.

Met een beetje mazzel vier ik 12 augustus 2008 m'n 40e verjaardag. Op mijn verlanglijstje staat een rugzak. En een grindtegel. Want die heb ik meer dan nodig. Het e-mailtje naar het KNMI is de deur al uit. Of ze voor mij een persoonlijk weeralarm op willen stellen? Met meer dan drie Beaufort windsnelheid ga ik - zonder de eerder genoemde backpack en tegel - de deur niet meer uit. Levensgevaarlijk. Voor je het weet doet een briesje me de rijbaan opwaaien. Recht onder die aanstormende trekker met oplegger.

Het leven van een gespierde spijker gaat ook al niet over rozen. Wordt het uit puur lijfsbehoud geen tijd voor een biertje?

Langzame muziek. Op het slome af. De gevoelige zangstem van Amy Lee omlijst mooie pianoloopjes met een droevige tekst.

Voor zover ik begrepen heb is het nummer geschreven naar aanleiding van het overlijden van Amy Lee's zusje en speelt Evanescence Hello nooit tijdens concerten ...




Playground school bell rings again
Rain clouds come to play again
Has no one told you she's not breathing?

Hello

I'm your mind
Giving you someone to talk to

Hello

If I smile and don't believe
Soon I know I'll wake from this dream
Don't try to fix me, I'm not broken

Hello

I am the lie living for you so you can hide
Don't cry

Suddenly I know I'm not sleeping

Hello

I'm still here
All that's left of yesterday

Benieuwd naar het nummer? Check deze YouTube mashup van Hello van Evanescence of download stilletjes hierzo de mp3.

Vanochtend weer een rondje Emmeloord. Na de vorige exercitie (m'n eerste sportieve activiteit in maanden) duurde het meer dan een paar dagen voor ik van mijn spierpijn af was :-0 Maar nu kon het weer.

Waar ik in het verleden altijd een vast rondje om de wijk hobbelde doe ik het nu anders. Verleden keer heb ik het uitgelegd. In plaats van me met ondergebonden Asics loopsloffen over een vastgesteld traject te verplaatsen loop ik nu gewoon een bepaalde tijd. Het gaat tenslotte om de verrichte arbeid. Niet welk rondje je loopt. Drie kwartier is een aardige uitgangstijd om wat vet te verbranden. Hopelijk kan ik na verloop van tijd overschakelen naar een uurtje rennen, maar vooralsnog is 45 minuten meer dan genoeg voor een stoffel de schildpad als ik.
Het voordeel van deze aanpak: je kunt gewoon blind een stuk gaan rennen. De ene keer ga je hierheen. De volgende keer neem je een heel andere route.

Het is trouwens geweldig om een stukje te rennen in een dorp als Emmeloord. Een hoop mensen denken wellicht dat de Noordoostpolder alleen maar vlak is en bestaat uit dodelijk saaie stukken plat weiland. Da's niet waar. Er zijn plenty bossen en bosjes in de polder te vinden. Die zijn aangelegd juist met het oog op het creeën van luwte. Ruim 60 jaar na het droogvallen van de NOP is de begroeiing gevarieerd te noemen. Dus je hoeft je absoluut niet door een kaal landschap te worstelen als je een stukje gaat rennen.

Het geeft gewoon een harstikke goed gevoel. Een rondje draven door een mooi dorp. Met een Ipodje Nano die de muziek verzorgt. Rammstein en de Red Hot Chili Peppers. Je voelt je er zooo goed en levend(ig) bij dat je ter plekke dood zou willen gaan. Is dat trouwens een contradictio in terminus? Of een oxymoron?


Grotere kaart weergeven

Had ik al eens gezegd dat dit blog lijdt aan een chronische vorm van unfocus? Dan weet je het nu.

Geen technopraatje, maar een paar regels persoonlijk geleuter over mijn strijd tegen de obesitas. Elders op deze website staat te lezen dat ik begin 2004 mijn laatste pakje Drum shag aan de wilgen hing en mijn ** kuch ** mijn hardloopcarriere weer opgepakte om mijn lichamelijke conditie wat te pimpen. Da's niet gelogen, maar het laatste jaar stonden mijn fysieke sportinspanningen op een laag pitje. Met de sportieve inspanningen leek ik bijvoorbeeld op een jojo. Die 12 kilometer in een uurtje ronddraven haal ik op het moment niet meer :-(

Een kniesoor die daarop let. Nieuwe ronden, nieuwe kansen. Een nieuw kalenderjaar is een prima punt voor een verse start. Gewoon met een schone lei beginnen. Met frisse moed ertegen aan. Het is nooit te laat voor een tweede kans. Hey, bedenk een cliché-matige uitspraak en hij is op mij van toepassing.

Het was alweer twee en halve maand geleden dat ik een rondje in de wei gedraafd heb, maar vandaag heb ik de daad bij het woord gevoegd. Hardloopkicksen. Check. Loopbroek uit de kast. Check. Het was even zoeken naar mijn Ipod Nano, maar tenslotte ook check. Alle attributen heb ik nog.

In tegenstelling tot het verleden kies ik nu voor een andere aanpak. Geen plichtmatig rondje om de nieuwbouwwijk de Erven in Emmeloord. In plaats daarvan gewoon blind een stukje rennen. Destination unknown zal ik maar zeggen.

De reden:
Het hardlopen doe ik om mijn transformatie tot dikbuikige grapefruit tot stilstand te brengen en zo mogelijk ongedaan te maken. Laat die semi-grappige opmerking over dat gereedschap dat onder een goed afdak moet hangen liever niet op mij van toepassing zijn.

De opzet:
De opzet is simpel. Rennen totdat ik moe ben, de benen wat beginnen te zeuren en ik eigenlijk geen zin meer heb. En dan gewoon nog eigenwijs 10 minuten eraan vastknopen. Zodat het tenminste echt pijn doet. In mijn geval kwam dat vanochtend neer op zo'n drie kwartier rennen. Nog een stukje uitlopen en een heel klein beetje rekken en strekken en een uurtje van mijn zaterdag was nuttig besteed.

De gedachtengang:
Ik loop niet voor de snelheid. De vaart is er al jaren uit! Da's eigenlijk geen wonder ook. Ik vergelijk mijn huidige conditie altijd met die toen ik nog mijn rondjes draaide op de Oirschotse tankbaan. Maar da's niet reeel. Ik was half in de twintig en als er meer dan drie Baufort wind stond werd er een weerwaarschuwing voor mij uitgestuurd. Anno 2008 ben ik tussen de tien en 15 kilo te zwaar. Het komt er in feite op neer dat ik mijn hardloopactiviteiten uitvoer met een MAG machinegeweer (die weegt 10,5 kilo) aan mijn lijf.

Het maakt niet uit of ik een haas of een schildpad. Als ik maar met regelmaat het dorp blijf ronddraven verlies ik vanzelf mijn overtollig lichaamsvet. En met, zeg tien, kilo babyblubber kwijt wordt het vanzelf gemakkelijk om het lichaam op een sportieve manier te verplaatsen. Dan komt het met de snelheid misschien ook nog enigzins goed.

Heeft deze blogpost dan helemaal niks met techniek te maken? Nou, zijdelings toch wel. Op een low tech manier: in Google Maps kun je, als je je eigen kaart maakt, makkelijk bekijken hoeveel metertjes je hebt afgelegd. En dan blijkt dat ik mijn Olympische aspiraties nog even in de ijskast kan zetten :-)



Grotere kaart weergeven

XHTML 1.1 strict validatie
The usual doctype validation disclaimer blabla: iframes zijn niet bevordelijk voor de validatie van deze website. I know. Too bad!

In de categorie disturbing lyrics scoort mijn favo band Rammstein meestal goed. Zo ook met het toch vrij controversiële Spring. Gelukkig wordt het hartenzeer van de songtekst een stukje verzacht als je er de uiterst aaibare beelden van Disney knuffelbeer numero uno Winnie de Poeh en zijn vriendjes Knorretje, Teigertje en Eeyore onder zet.

Is er eigenlijk wel een orginele Rammstein video van dit nummer geschoten? Zo ja, dan betwijfel ik of ik hem wel wil zien ...


En jaaaaaaa, ik weet dat deze pagina NIET MEER valideert als xhtml 1.1 door bovenstaande YouTube code te importeren. So much for being standards compliant ...

Auf einer Brücke ziemlich hoch
Hält ein Mann die Arme auf
Da steht er nun und zögert noch
Die Menschen strömen gleich zuhauf
Auch ich lass mir das nicht entgehen
Das will ich aus der Nähe sehen
Ich stell mich in die erste Reihe
und schreie

Der Mann will von der Brücke steigen
Die Menschen fangen an zu hassen
Bilden einen dichten Reigen
Und wollen ihn nicht nach unten lassen
So steigt er noch mal nach oben
Und der Mob fängt an zu toben
Sie wollen seine Innereien
Und schreien

Spring
Erlöse mich
Spring
Enttäusch mich nicht
Spring für mich
Spring ins Licht
Spring

Jetzt fängt der Mann zu weinen an
Heimlich schiebt sich eine Wolke
fragt sich Was hab ich getan
vor die Sonne es wird kalt
Ich wollte nur zur Aussicht gehen
die Menschen laufen aus den Reihen
und in den Abendhimmel sehen
Und sie schreien

Spring

Sie schreien
Spring
Erlöse mich
Spring
Enttäusch mich nicht
Spring für mich
Spring ins Licht
Spring

Heimlich schiebt sich eine Wolke
vor die Sonne es wird kalt
Doch tausend Sonnen brennen nur für dich
Ich schleich mich heimlich auf die Brücke
Tret ihm von hinten in den Rücken
Erlöse ihn von dieser Schmach
und schrei ihm nach

Spring

Spring
Erlöse dich
Spring
Enttäusch mich nicht
Spring für mich
Spring
Enttäusch mich nicht

In de auto richting joppie in Almere herinnert m'n iPod me eraan wat voor een fantastische singer / songwriter James Blunt eigenlijk is - Goodbye My Lover. Alweer zo'n nummer dat de tranen ongewild tevoorschijn trekt. Ook als je niet onverhoopt in een crematorium aanwezig moet zijn om een dierbare te flamberen ...

Did I disappoint you or let you down?
Should I be feeling guilty or let the judges frown?
Cause I saw the end before we'd begun
Yes I saw you were blinded and I knew I had won
So I took what's mine by eternal right
Took your soul out into the night
It may be over but it won't stop there
I am here for you if you'd only care
You touched my heart you touched my soul
You changed my life and all my goals
And love is blind and that I knew when
My heart was blinded by you
I've kissed your lips and held your head
Shared your dreams and shared your bed
I know you well, I know your smell
I've been addicted to you

Goodbye my lover
Goodbye my friend
You have been the one
You have been the one for me

I am a dreamer but when I wake
You can't break my spirit - it's my dreams you take
And as you move on, remember me
Remember us and all we used to be
I've seen you cry, I've seen you smile
I've watched you sleeping for a while
I'd be the father of your child
I'd spend a lifetime with you
I know your fears and you know mine
We've had our doubts but now we're fine
And I love you, I swear that's true
I cannot live without you

Goodbye my lover
Goodbye my friend
You have been the one
You have been the one for me

And I still hold your hand in mine
In mine when I'm asleep
And I will bear my soul in time
When I'm kneeling at your feet
Goodbye my lover
Goodbye my friend
You have been the one
You have been the one for me
I'm so hollow baby, I'm so hollow
I'm so, I'm so, I'm so hollow

Check dan die (psst niet verder vertellen aan de waakhonden van Brein hoor!) mp3 van het nummer in kwestie. Om de lyrics wat kracht bij te zetten. Voor zover dat nodig is ...

Natuurlijk was het te verwachten in zo'n lekker krappe parkeergarage in het immer gezellige en pittoreske Almere: blikschade. Maar als het dan daadwerkelijk gebeurt is het toch even slikken. Gvd! Dus aan de blinde mol die vandaag in de Muntgarage in Tokkie Town Almere mijn Seat Leon even grondig heeft opgeschuurd:

Maakt niet uit hoor, dat je blijkbaar een enorme k-chauffeur bent met een chronische gebrek aan het inschatten van diepte. De streep die je bij het uitdraaien op m'n wagen hebt gereden is maar een metertje lang ofzo. Als ik wat meer paranoïde was en niet zou geloven in het goede van de mens zou ik denken dat het met opzet is gedaan. Ik bedoel, niemand is toch zo ontzettend lomp? Toch? Toch?

En hey, vanzelfsprekend laat je geen adresgegevens achter als je iemands wagen eens lekker op hebt lopen vrijen. Gewoon snel de pleiterik spelen. Want wat maakt jou het nou uit als je een ander benadeelt? Als het je zelf maar geen centen kost ...

Over centen gesproken, benieuwd wat dit weer gaat kosten ...

Even voortbordurend op die post in persoonlijk van afgelopen zaterdag is hier nog een stukje muziek dat in de afgelopen tien jaar (en een beetje) voor mij nog niks aan power heeft ingeboet: Machine Head met Death Church.

Ik geef het toe, niet direct geschikt om opa en oma mee te verrassen op de feestavond van je Koperen Bruiloft in het dorpshuis van ergens-ver-weg-in-de-periferie.

Maar als je op een willekeurige avond wat code zit te kloppen op je laptoppie wil dit voor mij wel ** kuch ** sfeerverhogend werken:


Death Church

Well I look at justice in a different light
I've been to jail, it didn't make me right
Try and conform, but won't be deaf, blind, dumb
Been beaten down, just harder I've become

Death church rising
Hate church rising
Lost church rising
Death church rising

Hey Jesus can't you help me with my pain
Mainline me some religion, keep me sane
Christ suffering upon my TV screen
Send in your money to the faith obscene

Death church rising
Hate church rising
Lost church rising
Death church rising

Strength, truth and honor, words I strive to live
Your faith's profane, it takes, never gives
'Cause I'm gonna die standing upon my feet
You're gonna die groveling on your knees

Death church rising
Hate church rising
Lost church rising
Death church rising

Machinehead - Burn My Eyes (1994)


Wat zeg je? Nog nooit gehoord van Machinehead? Check dan snel die mp3 van Death Church (de hele 9MB)

Heb je dat ook? Het gevoel dat je oud word? Bij mij is het vrij sterk aanwezig. En terecht, want ik ben pushing forty. Het beeld van een zielige midlifer met de conditie van een zieke kip ligt in het verschiet.

Mijn lijf doet alvast verwoede pogingen om mijn gereedschap onder een riant afdak te parkeren (mijn ** kuch ** poëtische omschrijving van de onvermijdelijke aanwas van een bierbuik(je)). Mijn gemillimeterde kop is niet alleen een overblijfsel is uit mijn diensttijd, maar tegenwoordig meer een noodzaak om geen Dick Advocaat look-alike te zijn.

Toch gek. Want tussen m'n flaporen voel ik me nog lang niet zo bejaard. Ik luister nog steeds naar dezelfde (en brutere) muziek als 20 jaar geleden. Gelukkig ben ik me er over het algemeen ook niet van bewust dat ik mentaal ben blijven hangen in een soort van (eeuwigdurende??) pubertijd. Maar als ik muziek van vroegah luister komt het besef soms bovendrijven. Zoals vandaag, toen ik naar de MP3 rips van wat golden oldies van Iron Maiden luisterde. Run to the Hills, Rhyme of the Ancient Mariner, Hallowed Be Thy Name, Wasted Years en natuurlijk de klassieker The Number of the Beast:


Woe to you ... oh earth and sea,
For the devil sends the beast with wrath.
Because he knows the time is short.
Let him who hath understanding ...
reckon the number of the beast.
For it is a human number.
Its number is six hundred and sixty six


Iron Maiden. Fok. Da's lang geleden. Ancient history. Dat je daar als (op het moment van inkloppen) 38-jarige nog naar luistert! Aan de andere kant, de muziek en trouwens ook de hoezen van de elpees¹ hebben nog niks aan aantrekkingskracht ingeboet. Eddie heerscht! Dat kan ik als fossiel-in-wording beamen.

¹Elpee - je weet wel, die 17 inch wieldoppen van vinyl schijven die je in de jaren tachtig van de vorige eeuw op een zogenaamde draaitafel moest leggen om muziek te beluisteren.

Een toffe zangeres met een fantastische stem die (vooral de laatste tijd ????) af en toe rare en verrassende uitstapjes maakt. Dat is Nelly Furtado.

Met haar laatste muzikale brouwsel - All Goods Things - raakt ze wat mij betreft weer eens the heart of the matter:

Flames to dust
Lovers to friends
Why do all good things come to an end?

Nelly Furtado's All Good Things op YouTube

Het is om droevig van te worden. Een nieuw jaar, en mijn eerste stukje tekst van 2007 gaat worden dat ik er gvd gewoonweg niet aan toekom om een fatsoenlijke post online te zetten. Te druk met andere dingen. Even geen zin om te schrijven. Een (chronisch?) gebrek aan inspiratie.

Hell! Er is altijd wel een uitvlucht te verzinnen om de blogschoenen aan de wilgen te hangen. Mijn voornaamste reden is dat ik druk ben met andere zaken. Die ietwat belangrijker zijn.

Ruim drie weken ver in mijn nieuwe baantje als ** kuch ** internetdeskundige bij een grote woningbouwcorporatie in de omgeving van Amsterdam is het tijd even de balans op te maken.

Heb ik het een beetje naar mijn zin?
Uhhh .... da's moeilijk te zeggen. Soms heb ik het gevoel dat ik al prima op mijn plek zit. Dan weer schiet mijn gevoel finaal de andere kant op en vraag ik me af wat ik hier in Godsnaam doe.

Wat is er minder?
Nou, om even wat op te noemen: echt goed geregeld was mijn komst mijn komst bepaald niet. Niet echt een inwerkplan, het ontbreken van goeie hardware (lees: laptoppie) en software (lees: Adobe Studio). Het werk is soms adhoc. De heersende u vraagt wij draaien cultuur is reuze klantvriendelijk, maar maakt het niet altijd even gemakkelijk. Ik word ook nogal eens (noodgedwongen) aan mijn lot overgelaten. En tenslotte zijn er behoorlijk wat krachten binnen de organisatie die elkaar tegenwerken. Dat maakt het werk soms op het omzichtig schuifelen door een mijnenveld.

Wat is leuk?
Simpel! Code kloppen!!!! Er spelen nogal wat projecten. Dus er is voldoende gelegenheid om me uit te leven met (x)html, stijlbladen, serverside scripting in de vorm van asp, een vleugje javascript en links en rechts een database. Een intranetveiling van inboedel voor het goede doel bijvoorbeeld. Het toffe hieraan is dat het een intranetoplossing is en ik me redelijk te buiten kan gaan aan clientside scripting. Met andere woorden, ik misbruik de geneugten van een beheerde browsweromgeving!

Daarnaast heb ik me bezig gehouden met een eerste opzet voor een portal-achtige website: (Thuis in de Confuciusbuurt - de opwaardering van de Confuciusbuurt in Amsterdam). De real deal check je trouwens hierzo. En heb ik alvast een beetje kunnen nadenken over een interne rapportage-tool om de beschikbaarheidscijfers van de diverse systemen (internet, Exchange, etc.) via het intranet inzichtelijk te maken. Ook leuk: het aanpassen van de toolkit leefbaarheid, een webapplicatie die gegevens bevat over de leefbaarheidsprojecten die door de woningbouwstichting geïnitieerd zijn.

Tussentijdse conclusie
Voorlopige conclusie, soms geweldig tof werk. Aardige collega's. Helaas word ik , net als in al mijn baantjes voor de huidige, min of meer in het diepe geplonst. Het hopen / wachten is op het moment dat ik boven kom drijven ...

Ik heb mijn eerste werkdag buiten de GGD Eemland er alweer opzitten.

Gisteren nog hing ik mijn systeembeheerkicksen aan de wilgen. Veel aardige reacties en leuke cadeautjes op m'n laatste werkdag. Met een pilsje en een hapje eten met de afdeling tot slot. In de categorie ludieke acties viel het afscheidspresentje van de mensen van de GGD afdeling Gezondheidsbevordering (GB): de wat jullie nog niet wisten over Hans Rochat nieuwsflits.

Laat ik bij het rondsturen van deze nieuwsflits nou net de vorige dag de vrij plastische nochnoy dozor banner op nullbeta geplaatst hebben. Aangezien de meeste ex-collega's van de GGD waarschijnlijk flauw idee hebben van de aard van mijn buitenschoolse activiteiten, heb ik die banner dezelfde dag nog maar snel ff offline gezet. LoL! (maar nou is-ie trouwens weer terug).

GGD Eemland gezondheidsbevordering nieuwsflits: wat jullie nog niet wisten over Hans Rochat

Mijn ADSL abonnement bij Planet is inclusief een maandelijkse portie downloads aan muziek uit de winkel van Planet - MusicStream. Recentelijk was ik op zoek naar werk van Tool (Undertow), Nick Cave (Last Dance With Mary Jane) of ander leuk materiaal dat het platgetrapte pad verlaat. Zonder success, helaas.

Omdat mijn muziektegoed slechts beperkt houdbaar is ben ik uit arren moede maar op zoek gegaan naar alternatieven. Oké, een paar credits heb ik besteed aan de smaak van mijn oudste dochter. Die met haar 11 prille jaartjes helemaal gaat voor de ** kuch ** briljante muziek van Rianna, Shakira en Pussycat Dolls. Maar dan blijft er nog voldoende over om iets voor mezelf te downloaden. In dit geval onder andere Killed by Death van Motorhead.

Killed by Death. Ik herinner me als de dag van gisteren dat we ons op het VWO in Gorinchem helemaal de typhus moesten lachen om Motorhead. En als je denkt who the fok is Motorhead????? Dan ben je waarschijnlijk een jong broekie, of je hebt een stukje opvoeding gemist! Hey, het was het jaar des Heren 1988, we waren jong en Lemmy was een soort van grappige metal anti-held die indruk maakte met zijn legendarische nummer Killed by death.

Nu ik de live uitvoering van Killed by Death zoals die op Everything Louder than Everyone Else staat aan het downloaden ben vraag ik me af hoe het is met de gasten die bijna twintig jaar geleden mijn schoolmaatjes (en weekend-drinkebroers in de Ponderosa in Hoornaar) waren - Jan Duym, Erwin Quast, Wim Bak om er maar een paar te noemen. Lemmy is er nog steeds, voor zover ik weet. En jullie? Hopefully not yet killed by death .... ????

Sentimenteel? Jazeker! Sentimenteel is zo'n beetje mijn alias.

Mijn afscheid bij de GGD Eemland komt nu wel akelig dichtbij. Okay, laat er geen misverstand over bestaan, ik wil graag iets anders gaan doen. Bij de GGD Eemland in Amersfoort had ik het natuurlijk ook wel een beetje gehad. En dus kijk ik uit naar het moment dat ik bij Ymere kan beginnen. Leuker werk, minder kilometers en naar verwachting geen files. Met andere woorden: betaald hobby'en en verder weinig gezeik. Maar afscheid nemen doet, ook nu, toch wel een beetje zeer.

Op het moment van schrijven scheiden nog zeven werkdagen zich van mij en het moment dat ik daadwerkelijk voor de laatste keer de deur achter me dichttrek aan de Zonnehof in Amersfoort. Het zal (aangezien ik geen loper heb en dus van elke ruimte waarin zich een apparaat bevindt dat met computers te maken heeft een sleutel heb) zeker een verschil maken in het gewicht dat ik aan sleutelbos moet meedragen :-) Maar da's niet het enige verschil. Het is ook wel een beetje een persoonlijk tijdvlak dat ik afsluit.

Verleden week was ik tot over zeven uur op de GGD aanwezig. Het schoonmaakteam was zelfs al vertrokken toen ik om kwart over zeven huiswaarts keerde. Het gebouw was donker. Alleen de noodverlichting was aan toen ik het pand verliet ("Elvis has left the building!"). Maar toen ik naar buiten liep heb ik even de tijd genomen in de kamers te kijken. Gdamn, dat wordt niet makkelijk als ik hier half november voor het echie de deur achter me sluit. Dan zal het sentiment me wel in m'n nek springen. Want qua ICT is het op zijn minst toch een beetje mijn kindje.

** Offtopic alert ** Op mijn veertiende maakte ik voor het eerst kennis met de muziek van Pink Floyd. Ik zat met een gebroken enkel en kuitbeen thuis en kreeg The Final Cut kado. Alle tijd om eens goed te luisteren. Briljant.

Jarenlang heb ik geen kans gehad om The Final Cut nog eens te beluisteren. De LP zit ergens op zolder in een doos stof te happen, want een draaitafel heb ik allang niet meer in huis. En een CD kopen is er nooit van gekomen. Maar anno 2006 koop je geen CDs meer, je downloadt een album. Lang leve de vooruitgang. Dus zit ik nu te luisteren naar de muziek die begin jaren '80 al zo'n indruk op me maakte.

Eén nummer stond niet op de elpee die ik toen kado kreeg: When the Tigers Broke Free. Ik lees net dat dit nummer wel in de filmversie van The Wall zit, maar blijkbaar heb ik er omheen geluisterd, want bekend klinkt het me niet in de oren ;-(

Ik weet overigens niet of ik het nummer als veertienjarige net zo gewaardeerd zou hebben als nu. De mooie muziek. De meer dan cynische anti-militaristische tekst.

When the Tigers Broke Free

It was just before dawn one miserable morning
in black forty-four
when the forward commander was told to sit tight
when asked that his men be withdrawn
And the generals gave thanks as the other ranks
held back the enemy tanks - for a while
And the Anzio beachhead was held for the price
of a few hundred ordinary lives

And kind old King George sent mother a note
when he heard that father was gone
It was (I recall) in the form of a scroll
with golden leaf and all
And I found it one day in a drawer of old
photographs hidden away
And my eyes still grow damp to remember
His Majesty signed with his own rubber stamp

It was dark all around
There was frost in the ground
When the tigers broke free
And no one survived from the Royal Fusiliers Company C
They were all left behind
Most of them dead
The rest of them dying
And that's how the High Command took my daddy from me

Na een weekje+ van offline vakantie vieren in Ansager, op het platteland van Denemarken, ben ik weer terug op het nest. Snel m'n wagen uitgeruimd om daarna mijn online status te bekijken.

Hey, ik had gerust nog wat langer weg kunnen blijven. Op m'n werk is alles zo te zien vrij aardig gegaan. Ik heb wel een paar e-mailtjes van het type help! help! Mijn documenten zijn kwijt, maar zo te zien zijn er geen serieuze problemen geweest. Gelukkig. Niks zo vervelend om bij thuiskomst te lezen dat de boel hardwarematig is ontploft en softwarematig is afgebrand.

Mijn Adsense heeft het ook vrij aardig gedaan. Hieruit valt al af te leiden dat mijn kleurplaten website in mijn afwezigheid gewoon dapper door is blijven zoemen. En zo is het ook. De boel draait als een zonnetje. Mooi.

Internet access was op mijn vakantieadres trouwens niet beschikbaar. Tenminste, ik heb niet geprobeerd mijn laptop aan te prikken op de bestaande ADSL verbinding. De enige reden om mijn schootcomputertje op te starten was dan ook het dagelijks overpompen van de foto's op mijn digitale camera naar harddisk. Van de vooraf gevreesde internet cold turkey heb ik trouwens helemaal geen last gehad. Daarvoor was er teveel te doen. En soms is het eerlijk gezegd wel lekker om eens even een beetje een leeg hoofd te hebben.

Nog even vasthouden die leeghoofdigheid ... Pilsje dan maar?

Cold turkey ligt op de loer. We gaan een weekje met de familie Rochat de hort op. M'n Leon moet nog beladen worden, maar ik kan me maar moeilijk losweken van mijn laptoppie. Nog even checken of alles draait. Een laatste blik op statistieken. E-mailtjes lezen.

Voor het geval mijn vakantieadres geheel onverwacht voorzien blijkt te zijn van een breedbandje, gaat mijn schootcomputertje gezellig mee op vakantie. En als ik dan toch een week lang offline moet blijven is er dat asp.net boek om de afkickverschijnselen enigszins te onderdrukken.

Oké, het is mooi geweest. Uit die handel. Auto inpakken.

Ik kan er niks aan doen. Maar dit nummer (Just hold me van Maria Mena) is gewoon zoooooo ontzettend mooi. Ik weet wel dat het over een ongewenste zwangerschap gaat en dat de aanstaande moeder zowel aanpraat tegen haar vriendje als tegen haar ongeboren baby, maar dit nummer mogen ze wel draaien als ze mij six feet under schoffelen.

Comfortable as I am
I need your reassurance
And comfortable as you are
You count the days

But if I wanted silence
I would whisper
And if I wanted loneliness
I'd choose to go
And if i like rejection
I'd audition
And if I didn't love you
You would know

And why can't you just hold me
And how come it is so hard
And do you like to see me broken
And why do I still care
still care

You say you see the light now
At the end of this narrow hall
I wish it didn't matter
I wish I didn't give you all

But if I wanted silence
I would whisper
And if I wanted loneliness
I'd choose to go
And if i like rejection
I'd audition
And if I didn't love you
You would know

And why can't you just hold me
And how come it is so hard
And do you like to see me broken
And why do I still care

Poor little misunderstood baby
Noone likes a sad face
But I can't remember life without him
I think I did have good days
I think I did have good days

And why can't you just hold me
And how come it is so hard
And do you like to see me broken
And why do I still care

In het seizoen 1994-1995 voetbalde ik mijn laatste wedstrijd. Als ik het me goed herinner was dat een vriendschappelijk potje aan het einde van het seizoen met het eerste elftal tegen de A-jeugd van RKC. Dat ging knap lastig, dat weet ik nog wel. Een half jaar niet trainen begon zijn tol te eisen en de handelingssnelheid van dat menneke dat ik tegen had lag toch een tikkie hoger dan wat mijn benen aankonden. Toch was die wedstrijd niet half zo lastig als de minuten die ik afgelopen zaterdag speelde.

Een jongen van mijn hometown club (ja, ik weet het. Die website is verre van up-to-date. Deze zomer grijp ik hem bij z'n lurven) stopte na twintig! jaar en meer dan 650 wedstrijden in het Eerste! De huldiging was verpakt in een potje voetbal tussen het kampioensteam van 1998 en een all stars elftal met een aantal van de jongens met wie hij de afgelopen twintig jaar samenspeelde.

In het all stars team mocht ik een shirtje aantrekken. k*t². Na 10+ jaren van teveel sigaretten, bakken bier en voornamelijk Eurosport is er van een sportlijf geen sprake meer. Het hoofd wil nog wel, maar een bal in de ruimte is geen reële optie meer. Ik krijg het gewoon niet meer aangelopen.

De balans opmakend na een klein uurtje voetballen:

… de startsnelheid van een motorisch gehandicapte naaktslak op een stuk grof schuurpapier ligt aanzienlijk hoger dan de mijne
… mijn balgevoel benadert dat van een olifant met loopgraafvoet
… conditioneel ben ik het amechtige, levende billboard voor het Astmafonds

Met andere woorden: het was best aardig om na elf jaar mijn kicksen weer eens aan te trekken. Echter, wat betreft voetballend vermogen ben ik het toonbeeld van droefheid en hoor ik de Tröckener Kecks zingen: het komt nooit meer goed

Naarstig was ik op zoek naar een ander joppie. Hey, stiekem nog steeds wel een beetje, maar ik ben niet langer als een olifant in de spreekwoordelijke vacature-porseleinkast aan het rondstampen. Afijn, een paar maanden geleden wel dus. En toen heb ik me bij vrijwel elke online vacaturebank ingeschreven. Jazeker. Dom, dom, dom. Maar wie zonder dommigheid is werpe de eerste steen.

Word ik afgelopen vrijdag in 119-voud gespammed met de melding dat mijn CV is uitverkoren. Goh, leuk. Even kijken naar de inhoud van het baantje waarvoor geworven wordt en wat ik allemaal in mijn mars dien te hebben:

Software Engineer

Onze Relatie
Onze Relatie is een gespecialiseerde IT dienstverlener met sterke focus op Microsoft systeemontwikkeling in de brede zin van het woord.

De opdrachtgevers van onze relatie zijn voornamelijk actief in de bank- en verzekeringswereld maar ook in de centrale en locale overheden.

Onze relatie werkt in de Benelux, Frankrijk, Duitsland en het Verenigd Koninkrijk.

Wij zijn continu voor onze relatie op zoek naar gekwalificeerde software engineers voor uitdagende projecten bij haar opdrachtgevers, vaak op locatie, veelal in de randstad.

De functie
Als .NET Specialist ontwikkel je diverse internetapplicaties voor diverse toepassingen bij onze opdrachtgevers. Het behoort tot je taken de nieuwste technologie te werken. Kennis van het .NET Framework, van XML, SQL Server, Exchange, SharePoint maar ook UML zijn van groot belang. Natuurlijk werk je met Visual Studio en de daar bij horende tools.

Jouw achtergrond
Als .NET Specialist ben je universitair of HBO opgeleid in de informatica of in elk geval een exacte richting. Je hebt minimaal 2 jaar ervaring in het ontwikkelen van software op het Microsoft platform. Je kunt vlot overweg met C# en/of Visual Basic, je hebt verstand van SQL en hebt wel eens een stored procedure geschreven. ASP (.NET) en COM technologie ken je.

Jouw werkomgeving
Onze relatie is een innoverende maar resultaatgerichte onderneming die het welzijn van haar opdrachtgevers hoog in het vaandel heeft staan. Je gedrevenheid wordt bij ons beloond, je innovatiedrang wordt serieus genomen. Continue opleiding is bij onze relatie standaard.

Gottogot. Dit matcht gewoon voor geen meter met de vaardigheden die ik in mijn CV heb gezet. C sharp? Sharepoint? UML? .Net specialist? Een blik op de ** kuch ** website van de recruiter in kwestie neemt al mijn twijfel (voor zover nog aanwezig) weg: al net zo zorgvuldig als zijn CV matching. Lees: niet serieus te nemen. Houdoe hè. En nuke ff lekker op met die handel!

Op allerlei manieren proberen mensen zich te onderscheiden. En hun identiteit uit te dragen.

Zo verschenen er een paar jaar geleden op de achterkant van auto's ineens van die glimmende vissen. Je weet wel, die rudimentaire schets van een vis die door de eerste Christenen op de kerkermuren in Rome werd gekalkt. Het schijnt trouwens dat niet iedereen met zo'n vis achterop de achterbak ook daadwerkelijk met ziel en zaligheid in de Heer is. Maar dat de plakvis een slimme manier is om de waarde van je auto te verhogen als je hem wilt gaan verkopen. Want die aardige gelovige EO meneer zal met zijn vervoersmiddel wel net zo zorgvuldig zijn omgegaan als zijn bijbel.

Afijn, op een gegeven moment kwam er een reactie op de glimmende Christen-vis op de achterklep. In de vorm van een enorme roofvis die het kleine visje dreigt op te schrokken. Denk aan een kwaadaardige versie van het logo van de staatsloterij (een haring om een kabeljauw te vangen) en je begrijpt waar ik het over heb.

Op jaarbasis douw ik zo'n 40 duizend kilometers weg, dus ik kom wel eens iets bijzonders tegen op straat. Zoals de aardige variatie op het ik-ben-christen-en-daarom-heb-ik-een-vis-op-mijn-kar die ik afgelopen week zag. De Christen-vis. Maar dan met pootjes. En binnenin de tekst Darwin. Ik zou het niet achterop mijn wagen plakken. Maar de humor kon ik hier wel van inzien!

Nogmaals, ikzelf ben niet zo'n voorstander van het ongevraagd ventileren van mijn maatschappelijke standpunten, geloofsovertuiging, sexuele voorkeur of wat dan ook. Of het nou zo'n vis op mijn achterklep is of die vreselijke auto-plakdingen van konijntjes met de suggestieve, begeleidende tekst alleen voor drop kruip ik erop waarmee je je auto kunt ontsieren. De randdebiele tekst alleen al! Nu we het toch over infantiele teksten hebben: in 1 van zijn nummers schijnt rappert Ali B iets te roepen als Ali B is hip, nou vertel 't aan een kip. Mijn God, how low can you go. Ik begrijp best dat kip in deze context gelezen moet worden als chick = meisje, maar toch.

Ik dwaal af. Want hoe kwam ik in hemelsnaam terecht bij Ali B? Oh ja, vissen, vissen met pootjes, evolutie, Darwin, missing link, Ali B!

Ik ben de afgelopen maanden behoorlijk driftig op zoek geweest naar een nieuw baantje. Nog steeds, maar het acute gevoel van ik moet hier weg. NU! is een beetje wegge-ebd. Tijd om de balans op te maken dus en een paar ** kuch ** highlights te delen:

DTS
DTS uit Meppel wil de omslag maken van Delphi naar .NET en was / is op zoek naar een webmaster / php ontwikkelaar. Het gesprek dat ik had met de baas verliep nou niet direct supersoepel. Hij vond dat ik te weinig vertelde over mijn praktische php vaardigheden. Ik zei vervolgens dat ik zijn vragen nogal onduidelijk vond. DTS en Rochat op dezelfde golflengte? Nou nee. Absoluut geen ramp overigens. Mijn eigen indrukken van DTS zijn samen te vatten als tamelijk ongeïnteresseerd, richtingloos en semi-louche.

Ik zou eigenlijk half februari iets van deze club horen. De radiostilte is nog steeds van kracht. Maareigenlijk had ik ook niet anders verwacht!

Dantumadeel
Part-time baantje bij Friese gemeente als webmaster. Veel te laag ingeschaald.

Desalniettemin, een erg leuk gesprek. Aardige mensen (vijf stuks) tegenover me. Konden vervolgens niet kiezen tussen mij en een andere gegadigde en besloten uiteindelijk op basis van gevoel te gaan voor die ander. Maakt achteraf niet uit. Zoals gezegd was de functie zwaar onderbetaald.

De Dantumadeel website ziet er trouwens nog exact hetzelfde uit als een paar maanden geleden.

Emotion
Communicatie, maar dan wel met een k.

Concreet: een joppie als php developer bij een reclamebureau in Apeldoorn, waar ik via via tegenaan liep. Een zeer ontspannen uurtje gebabbeld met de baas en de huidige webdev'er. Voelde gewoon wel goed aan. Helaas niet de gelukkige. Nog een gelijkwaardige kandidaat, maar woonachtig in Apeldoorn en met een reclame-achtergrond ... Bummer. Kan er aan de andere kant verder wel mee leven.

Maar stiekem ben ik dus nog steeds op zoek.

Ik kwam in een Google resultset mijn eigen Compuserve e-mailaccount tegen. Bestaand uit zo'n heerlijk opwindend nummer als e-mailadres. In mijn geval 101454.3466@CompuServe.COM dus. Over vervlogen tijden gesproken!

Doorklikken leidt naar een Google snapshot van een mailarchief. Gottogot. Hoe kom ik hier eigenlijk verzeild. Na diep nadenken kom ik tot de conclusie dat de afzender Jerry (van Kooten?) 1 van de redactieleden was van Background Magazine, een in de marge rommelend progressive rockblaadje waar ik in de jaren 90 recensies voor schreef. LoL.

Mijn eerste schreven op het internet zette ik dus aan het handje van deze access provider. Volgens mij op basis van zo'n cd-tje dat ze maand na maand bij elke uitgave van PCM meestuurden. Ja, en voor je het weet duw je zo'n cdrom in de speler en behoor je ook tot de illustere Compuserve-club.

Compuserve was als ik het me goed herinner stervensduur en je kreeg ook slechts een beperkt aantal internetminuten per maand. Als je daar per ongeluk overheen ging moest je bijlappen. Is me een keer overkomen. Kreeg ik een vage brief uit Engeland waarin ik gesommeerd werd een extra bedrag over te maken. Krijg nu nog de kouwe rillingen als ik eraan terugdenk.

update:
Background Magazine bestaat nog. Zonder enige twijfel is dit hun homepage. Een aantal namen van redactieleden komen me meer dan bekend voor. Zo te zien zijn ze rommelen in de marge ook nog niet verleerd.

Heuglijk feit. Twee jaar gestopt met roken. Goed voor de longetjes, de latex op het plafond en niet te vergeten m'n knip.

Op het moment van schrijven is het ... nu 732 dagen, 16 uren en 29 minuten geleden dat ik m'n shag en aansteker aan de wilgen gehangen heb.Het aantal peuken die ik NIET heb opgestoken sinds ik gestopt ben is inmiddels opgelopen tot zo'n 17584.

En afgezien van de overduidelijke voordelen voor m'n gezondheid heeft me dat in geld ondertussen ongeveer 1407 eurootjes opgeleverd ...

De actuele teller check je hierzo.

Op zoek naar een computerboek struikelde ik op zolder over de backupdiskettes van mijn afstudeerscriptie. Ik dacht eigenlijk dat ik die scriptie alleen op 5-en-een-kwart floppies had. Een meevaller dus. Het tweede gelukje was dat de handel ook nog terug te lezen was. Oké, de teksten kwamen de conversie van Word Perfect 5 naar Word niet helemaal ongeschonden door, maar eigenlijk had ik veel meer problemen verwacht.

Net als het tekstverwerkingsprogramma waarmee de scriptie gemaakt is, blijkt ook de inhoud lichtelijk over de houdbaarheidsdatum. Ach, na veertien jaar kun je waarschijnlijk ook niet anders verwachten. Ondanks de **kuch** ietwat beschimmelde content heb ik het resultaat van een maand of drie niet-zo-erg-noeste arbeid uit nostalgische overwegingen toch online gezet: rap: the call for justice (pdf alarm - 440KB).

Bestaat Public Enemy eigenlijk nog wel? Jazeker! Sinds het uitkomen van Apocalypse 91: The Enemy Strikes Black, waarvan ik een aantal lyrics heb gebruikt voor mijn scriptie, zijn er nog zeven albums verschenen.

De mastino's komen eraan. In de verte kan ik ze horen blaffen. De vraag is: blijft het bij blaffen of wordt het bijten? De tijd zal het leren. Proactief heb ik me alvast even van de straat gehouden met een ff vingeroefening. Voor als push comes to shove. Grab those 7.62's, lock and load dus!

Op weg van mijn werk in Amersfoort naar thuis in de polder overvalt me een retrogevoel. Terugdenkend aan de tijd dat ik in het DCE (Distribution Center Europe) van Compaq in Gorinchem werkte. Als ik alleen al denk aan de automatiseringsafdeling daarzo (IM) kruipt me een glimlach op het gezicht.

Those were the days. De beheerafdeling met managerfossiel Martin Taag (door iedereen steevast Martin Traag genoemd) aan het roer. T(r)aag was voornamelijk bezig met het beschermen van zijn eigen toko. Als je iets gedaan wilde hebben dat tijd en moeite vergde van Martin's afdeling, dan stond hij als het Andesgebergte tussen jou en je doel. Traag dus! Edwin Groeneveld van systeembeheer: zag er met vlassnorretje en ziekenfondsbril vrij karakteristiek nerdy uit. Toch verdenk ik hem er nog steeds van dat het pure nep was. Zodra hij thuis kwam ging dan het brilletje af en werden Hema overhemd, stropdas en rechte spijkerbroek verruild voor trendy vrijetijdskleding. Zeg maar die Rudie van de Biertje? reclame, maar dan anders. Rob van der Velden: meestal nogal grumpy. Waarschijnlijk een allergische reactie op het gebruiker-gezannik aan z'n kop. Hoe minder computer literate je was, hoe meer hij de neiging had je af te zeiken. Maar het mooiste beeld is toch wel dat van übergeek Andy Simes. Unix-beheerder en in ernstige mate contactgestoord. In zowel doen en laten als verschijning de vleesgeworden computergekte. Andy was zelfs in het bezit van een authentieke tic, die zijn geeky image alleen maar kracht bijzette. Geweldig gewoon. Ik herinner me die keer dat hij bij de operations manager binnenliep, verward mompelde dat EDCS is going down because the kernel needs to be rebuilt om vervolgens terug te kruipen in zijn beheerdergrot.

Wij, de jongens van tech ops, waren naar mijn gevoel de luis in de pels van IM. Gottogot, wat hadden ze volgens mij een hekel aan ons. Gewone gebruikeraccounts op het netwerk, maar met net iets te veel kennis van hard- en software om door hen afgescheept te kunnen worden. Het netwerk was ook heerlijk dichtgetimmerd in die tijd (we hebben het over de tweede helft van de jaren 1990). Met op de werkplekken hoofdzakelijk Windows 95 clients. Was er op de werkplek een policy actief dat je de register editor niet kon starten. Maar bij poledit om de policies een beetje naar jouw keuze aan te passen kon je weer wel. Hey, toen ik bij Compaq DCE begon draaide het netwerk trouwens nog op Banyan Vines. E-mailen ging met SharkMail. Toen er een keertje een echt probleem was moesten ze een of andere Banyan goeroe invliegen vanuit Engeland. Onderwijl lag het netwerk er gewoon twee dagen uit.

Onderling op tech ops een beetje zieken, maar wel vriendelijk. Tussen de bedrijven door vond ik het bijvoorbeeld wel aardig om wat te klooien met api's. Stuurde ik m'n collega Jaap een Excel bestandje met een auto_open macro die met een VBA api-call de muisknoppen omdraaide. Uiterst puberaal. Maar wel leuk.

Het is nu 2005. Compaq is al weer een paar jaar opgeslokt door HP. Qua server hardware koop ik nog steeds ProLiants. Het DCE is inmiddels gesloten. Ex-collega's zijn middels een sociaal plan afgeserveerd of verkast naar Compaq HP Utrecht. Zelf zit ik me in mijn eentje bij de GGD in Amersfoort druk te maken over de automatisering. En beter salaris, eigen baas, werken in het tempo van de semi-ambtenaren. Toch was het gras bij Compaq, zeker in retrospect, toch een stuk groener!