Sommigen vinden me kort door de bocht. Ik geef de voorkeur aan de term rechtlijnig.

Een voorbeeld van mijn rechtlijnigheid: liever een eenvoudige, foeilelijke, recht-toe-recht-aan website die wat te vertellen heeft dan zo’n stukje online eye candy waarin je op zoek moet naar informatie. Vreselijk is dat. Zo’n vleesgeworden misvatting dat je het surfend publiek kunt paaien met metaforen en visuele gimmicks.

Waar ik ook zo’n hekel aan heb zijn webapplicaties. Een webapplicatie is een synoniem voor een website die zo complex (geworden) is dat zelfs de meest eenvoudige beheerstaak verregaande consequenties kan hebben. En minimaal een universitaire kennisgraad veronderstelt bij de beheerder.

Functionaliteit
Van nature heb ik een nerdy inborst. Het kan me niet exotisch genoeg zijn. Maar ook ik begin me te irriteren wanneer de techniek zijn beperkingen op gaat leggen aan de functionaliteit van een website. Op het moment dat een system integrator roept dat iets binnen content management systeem huppeldepup nou eenmaal niet kan, en dat gebruikers zich maar moeten plooien naar de techniek haak ik af. Want web zou simpel moeten zijn. Ik bedoel, hoe moeilijk is het nou eigenlijk? Ik laat een pagina zien met informatie erop. Ik wil dat de mensen die op mijn website belanden hun ding kunnen doen:

• een boek bestellen
• te weten komen hoe snel een koolmees vliegt
• filmpjes bekijken van buurvrouwen die hun roze binnenvoering adverteren
• een kleurplaat uitprinten
• leren hoe je een appeltaart bakt

Zeg nou zelf, als we eenmaal het spreekwoordelijke serverhok vol licht autistische MCSEers uitstappen is er toch geen hond geïnteresseerd in failover clusters, OTAP-straten, gedistribueerde databases, frontend servers, custom webparts of uitrol via WSP. Nee, dan willen we gewoon ons webding doen. Snel en efficient.

Ik trek de streep
Natuurlijk, elke website heeft een onvermijdelijke technische component. Aan die conclusie ontkom ik zelfs met de rechtlijnigste wil van de wereld niet. Tenslotte moeten mijn pagina’s door een webserver over het net geslingerd worden — van het data center een browservenster in. En mijn teksten hebben een onderkomen nodig. Ergens op een file system. Of in een databasetabel.

Zelf trek ik de streep op het moment dat websites webapplicaties dreigen te worden. Dan word ik spichtig. Zenuwachtig als een kat met negen staarten in een kamer vol schommelstoelen. Achtung, Panzer! Voor ik het weet bevind ik me in een mijnenveld van beheerstructuren waarin zelfs een eenvoudige stijlbladwijziging — zeg maar, h2 tekstkoppen van rood naar groen — genadeloos een OTAP-straat wordt ingejaagd.

Ik had een website die simpel was. Maar nu niet meer. Het is opeens allemaal heel ingewikkeld. Ik ben verstrikt in een webapplicatie.

Krenten in de pap
Als webnerd kan ik het niet ontkennen: webtechnische blingbling kan heel leuk zijn.  Zolang de blingbling de krenten in de pap vormen. Optionele lekkernij. Ook zonder krentjes is de pap goed te vreten.

De basis wordt gevormd door je simpele html-letjes. Op de basis kun je vertrouwen. Die doet altijd zijn ding — zolang je niet de webserver in de fik steekt tenminste. Optionele techniek komt — net als de kater na een avond doorhalen — later. Het is de fun stuff die de topping vormt voor de al aanwezige nuttige informatie. Lekker. Een mooie mashup met geo-info. Snelle en blitse clientside navigatie. Een javascript overlay waarin beeldmateriaal op een aantrekkelijke manier worden gepresenteerd. Formulieren die asynchroon gevalideerd en verwerkt worden.

Bedenk het zelf. Maar maak het vooral niet te ingewikkeld.

 gedachten · webapplicaties

Nullbeta aka HansR babbelt deze website louter op persoonlijke titel vol. Mogelijkerwijs worden Nullbeta's standpunten niet gedeeld door de organisatie die z'n boterham belegt. Maar kan dat iemand boeien?