Voordat ik op kantoor mijn laptop dichtklap check ik nog één keer de verzendstatus van mijn bestelling op de website van UPS. Het trackingnummer invullen en … nee hoor. Nog steeds in transit!

“Damn, die komt vandaag blijkbaar niet meer aan in Emmeloord”, mopper ik. Waar die pakketten voor Rochat zijn gebleven mag de spreekwoordelijke Joost weten. Maar blijkbaar is het teveel gevraagd om mijn iMac en Time Capsule binnen één dag van Drachten naar Emmeloord te teleporteren.

Hieperdepiep hoera
Eenmaal thuis aangekomen wacht me een aangename verrassing. Om half zes is mijn Apple machine blijkbaar toch nog afgeleverd. Een tweetal telefonetische ontvangstbevestigingen van mijn vrouw liep ik mis, want mijn mobieltje had ik thuis laten liggen. Hiep, hiep, hoera!

Wooah, da’s trouwens een imposant stuk karton dat me daar staat aan te grijnzen. Natuurlijk heb ik van tevoren opgemeten of-ie op het bureau in de huiskamer past, maar nu begin ik alsnog te twijfelen. Als ik de iMac uit z’n verpakking heb gehaald en op het bureau heb gezet kijkt m’n wederhelft nogal onwennig. “Hij is wel groot hè”, zegt ze. “Zeker”, antwoord ik, “size does matter!”.

Printertje is niet welkom
Het installeren van de iMac is een fluitje van een cent. Een kwestie van aanzetten, een paar keer klikken en een kwartiertje later is m’n nieuwe computer klaar voor gebruik.

Mac OSX installeren mag dan in een handomdraai gedaan zijn … een printertje beschikbaar maken is een heel ander verhaal. Pas na uren van klooien kom ik erachter dat mijn HP Laserjet 1018 geen Apple Mac OSX stuurprogramma heeft. Bummer, dat tref ik weer.

Tja, het kan gebeuren dat je zo ongeveer de enige printer in het universum die niet door Apple ondersteund wordt in huis hebt. Maar het blijft jammer om twee nachten tot respectievelijk drie en één uur in de ochtend te klooien om de printer toch aan de praat te krijgen.

Tenslotte werp ik de handdoek in de ring. Mijn dagen als systeembeheerder liggen ver achter me en op een revival zit ik absoluut niet te wachten. Ik besluit de HP Laserjet 1018 aan een Windows 7 computertje te knopen en ‘m, net als in het pre-iMacische tijdperk, via mijn thuisnetwerkje te delen.

Windows op een Mac
Van Parallels en WMWare Fusion had ik veel verwacht. Maar in de praktijk begin ik nou niet direct te soppen in m’n onderbroekje van deze virtualisatiesoftware.

Toegegeven: het is reuze handige software voor mezelf. Maar ik heb ook te maken met mijn eega en niet te vergeten drie dochters. Die wil je niet blootstellen aan een omgeving waarin nerd-genen vereist zijn. Om ook hen een vertrouwde Windows (7) omgeving voor te schotelen leg ik de lat hoog (lees: het moet redelijk monkeyproof zijn).

Blijkbaar is dat teveel gevraagd, want de bruikbaarheid van zowel Parallels als VMWare Fusion schieten hier behoorlijk tekort. Hier durf ik mijn vrouw niet mee te laten werken. Da’s vragen om problemen, met uren helpdesk spelen in het vooruitzicht — the horror, the horror!

Misschien is de keuze voor een stoomcursus OSX verstandiger:  “Ik weet het schat, het ziet er allemaal een beetje anders uit dan Windows. Maar voor je het weet kun je ermee werken. En dan is een Mac echt een heel stuk makkelijker. Kijk je even met me mee?”

Filmpje?
Om mijn eerste ervaringen met hardware van Apple in een positieve toon af te sluiten … de beeldkwaliteit van mijn iMac is natuurlijk fantastisch. Meer kleurecht dan op een Mac kun je het niet krijgen.

Het beeldscherm is groot genoeg om een film op te bekijken. Het kijkoppervlak van de 27 inch iMac is zelfs ruimer bemeten dan dat van mijn Philips flatscreen-televisie. Sweet!

Nog een voordeeltje, bij sommige dvd’s die ik via de nieuwsgroepen op de kop tikte ontbreekt de audio als ik de film op mijn dvd-speler afspeel. Met de VLC speler van mijn iMac daarentegen ondervind ik geen audio-problemen. Films die ik eigenlijk had afgeschreven worden weer interessant.

Filmpje pakken dan maar?

 Mac · OSX · Snow Leopard

Nullbeta aka HansR babbelt deze website louter op persoonlijke titel vol. Mogelijkerwijs worden Nullbeta's standpunten niet gedeeld door de organisatie die z'n boterham belegt. Maar kan dat iemand boeien?