Al driekwart jaar had-ie comateus in de kast gelegen, die HTC Touch Diamond smartphone die ik me vorige lente liet aansmeren.

Na een paar maanden al gaf-ie de geest. Eén keer teveel gestuiterd tijdens het hardlopen. Tijdens een duurloop op zomervakantie in de Duitse Eifel kletterde hij wel heel hard op het asfalt, waardoor hij blijkbaar permanente averij aan z’n batterij had opgelopen.

Een accu-transplantatie mocht niet baten. Windows Mobile herkende het imitatieding niet. En de originele accu was (volgens de verkopers van Belcompany tenminste) niet meer te krijgen.

Het droeve gevolg: mijn HTC Touch Diamond was al op jonge leeftijd uitgerangeerd.

Drie dagen dood
Eerlijk gezegd heb ik geen idee waarom ik, na al die tijd, opeens besloot om een poging te wagen mijn HTC weer tot leven te wekken. Wellicht dat de gedachte aan het naderende Paasfeest een rol speelde. Pasen, waarop we — tussen het eieren zoeken en het verorberen van in chocolade uitgevoerde paashazen — gedenken dat de Here Jezus drie dagen zo dood als een pier was. Maar vervolgens doodleuk opstond om fluitend weer aan het werk te gaan.

Hoop
Er is hoop. Altijd is er hoop. Mijn HTC is het bellende bewijs daarvan. Want net als Jezus is hij waarlijk opgestaan en doet het weer.

De batterij laadt op als vanouds en trekt niet onmiddellijk leeg zodra het infuus van 220 volt verwijderd is. Met andere woorden, ik heb weer de beschikking over een smartphone die enigszins bij de tijd is.

In het gezelschap van de iPhonebezitters tel ik natuurlijk nog steeds niet mee, maar ik hoef niet meer met het schaamrood op mijn kaken een antieke Nokia N73 uit mijn broekzak te hengelen.

Uitzingen
Als ik geluk heb zing ik het uit totdat m’n huidige KPN-abonnement afloopt en ik een hippe lultali mag uitzoeken bij de belwinkel.

Nullbeta aka HansR babbelt deze website louter op persoonlijke titel vol. Mogelijkerwijs worden Nullbeta's standpunten niet gedeeld door de organisatie die z'n boterham belegt. Maar kan dat iemand boeien?