Daar zit je dan, op je vrijdagavond. Het weekend is zojuist begonnen. Maar in tegenstelling tot de meerderheid van de Nederlandse bevolking zit je niet Sterren dansen op het IJs te kijken, jezelf met je maatjes af te tanken in de plaatselijke kroeg of een digitaal bestaan op te bouwen in Second Life. Integendeel. Je leest jezelf de vlekken voor je ogen over zaken als SOA, ESB, SOAP, XML, UDDI, content based routing en web services. Hoe heb je zo snel af kunnen glijden, vraag je jezelf af?

De organisatie die mijn boterham betaalt wil af van het monolithische ERP systeem dat een aantal jaar geleden werd binnengedragen. Bij nader inzien kan het one-stop-shop pakket de belofte die het bij introductie deed (ik kan alles) niet inlossen. In de ICT strategie wordt dan ook vooral gerept over een op services gebouwde ICT-omgeving. Een heterogeen gezelschap van best of breed applicaties die ondanks hun diversiteit probleemloos met elkaar kunnen babbelen.

In de praktijk komt deze ICT strategie al tot leven in een aantal projecten, waarin de term SOA centraal staat. Bij SOA gaat het in dit geval niet om de jeuk die je kunt oplopen als je jouw telescoophengel door teveel jonkvrouwen / edelmannen laat oppoetsen. Niets van dat soort spannende zaken. SOA = Service Oriented Architecture.

Een concept waarbij verschillende systemen op een losse manier aan elkaar geknoopt worden en als het nodig is met elkaar kunnen praten. Via het web. Of beter gezegd een portaal. Via een webservice. Dus is SOA eigenlijk hetzelfde als een webservice. Toch? Gewoon een slim stukje middleware waarin de BL (Business Logic) opgenomen is. En als je mazzel hebt komt er, precies zoals de dienstregeling belooft, elk half uur een Enterprise Service Bus voorbij … Uhhhh … system overload … blank stare … Hilfe! … wie legt nou eens uit waar het echt over gaat?????

Met andere woorden, hetgeen op het eerste gezicht duidelijk en transparant leek, wordt mistiger naarmate je er langer over nadenkt, erover praat en erover leest. Probeer maar eens te achterhalen wat de definitie is van Service Oriented Architecture. Die bestaat niet. Op zijn zachtst gezegd lopen de meningen nogal uiteen over wat SOA is. En misschien is het begrip ook niet grijpbaarder te maken. In de SOA Practicioners Guide wordt bijvoorbeeld gezegd dat SOA voor elke groep binnen een organisatie een andere betekenis heeft. Voor de ICTer bijvoorbeeld behelst SOA:

In practice, SOA means different things to different people. To an IT Architect, it means the overall
enterprise architecture definition and the process that enables IT to develop and deploy business
capability rapidly.

Dat is dus SOA. Een vluchtige term die een enorme complexiteit herbergt. Zodra je er wat concreter over probeert na te denken wordt je overspoeld met vragen. Vragen waarvan de antwoorden alleen maar meer vragen oproepen.

In één adem met SOA wordt melding gemaakt van de Enterprise Service Bus. Afgekort ESB. De onduidelijkheid van ESB is gelukkig omgekeerd evenredig aan die van SOA. Met andere woorden, naarmate je meer praat en hoort over de ESB gaat het licht aan, in plaats van uit.

The service tier is the primary enabler of the SOA and includes the components described in this section. It enables integration and business process automation across the enterprise. This tier is based on the SOA principles of coarse-grained, loosely coupled, and standards-based services. It helps IT respond to changing business needs by providing global solutions with reduced application and infrastructure complexity, increased reuse of business services, and service orchestration capabilities.

The service bus is the key component for delivering a service-oriented infrastructure for IT agility and alignment with business needs. It should have seamless integration with service registry and service management components to accelerate configuration and deployment management and simplify management of shared services across the enterprise.

The service bus should be able to receive any synchronous or asynchronous message in any protocol and route it to the destination based on configuration rules. In addition, it should provide the capability to transform the message to the format required by the destination. As this controls the message flow between the consumer and the producer, the service bus is in a unique position to manage, monitor, and enforce the service levels.

Je trekt de goede conclusie als je naar aanleiding van het bovenstaande citaat bedacht: een ESB is een mogelijke basis voor een SOA. Het concept van een Enterprise Service Bus is een stuk concreter dan het wollige slash abstracte geklets over Service Oriented Architectures. Bij een ESB kun je je in elk geval iets voorstellen: een softwarelaag die als tolk / doorgeefluik optreedt tussen de verschillende applicaties die in (en buiten) de organisatie actief zijn. En die en passant ook alle intelligentie in huis heeft om op basis van business logica XML data te routeren of te transformeren.

Hoe manifesteert het ESB concept zich in de praktijk? Bijvoorbeeld in producten als Microsoft BizTalk Integration Server of de Sonic Enterprise Service Bus software van Progress. En dan heb ik nog niks gezegd over IBM’s Websphere productenrange.

Wikipedia over Business Integration Software
Understanding BizTalk Server
Sonic Enterprise Service Bus van Progress

Geschreven door HansR
Er is nog niet gereageerd op deze tekst.
Geplaatst in En verder
Getagged als architectuur, esb, soa

Reageren:

Je naam (*)

Je e-mailadres (* maar wordt niet op de website getoond)

Jouw website

De volgende tags kun je in je reactie gebruiken:
<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Je reactie (*)

RSS feed voor reacties op deze blogpost. TrackBack URL