Bij BlaBlaBla hebben we eens in de twee weken een cursus. BlaBlaBla Leert heet-ie. Dan zitten we met een clubje mensen van Informatisering bij mekaar (projectleiders, informatieanalysten, databeheerders, functioneel beheerders en webmasters) en discussieren over een onderwerp dat iets te maken heeft met informatievoorziening.

Bij een klasje hoort huiswerk. Vandaag bespraken we een stuk tekst dat een ieder van ons moest schrijven over Michael Hammer’s theorie van Business Process Re-engineering. In de context van de BlaBlaBla organisatie. Da’s zware kost voor mij. Liever hou ik me bezig met meer praktische zaken. Op veel lof kon mijn schrijfsel over BPR niet rekenen. Mijn motivatie waarom ik vind dat BPR zuigt was onvoldoende uitgewerkt geloof ik. Als ik mijn bijdrage teruglees ben ik eerlijk gezegd ook behoorlijk warrig bezig. Ik weet niet boven hoe lang ik boven dat blik vliegtuiglijm heb gehangen toen ik over Hammer schreef. Maar ik spring van de hak op de tak. Tijd om een — aangepaste en ingekorte versie van mijn verhaal — te maken en dat online te zetten.

Business Process Re-engineering is te ambitieus
Als ik nadenk over de vraag werkt BlaBlaBla volgens Business Process Engineering is het eerste wat me te binnen schiet … nee, gelukkig niet. Na het lezen van een aantal teksten over Hammer’s Business Process Engineering theorie ben ik verre van overtuigd van de zegeningen van BPR. Met name het radicale herontwerpen van processen en het fundamentele opnieuw ontwerpen ervan brengen naar mijn mening (te)veel risico met zich mee. Het risico ligt vooral in overambitie, waardoor de kans op mislukken levensgroot lijkt.

BlaBlaBla heeft BPR niet nodig
BlaBlaBla hoeft zich sowieso niet met Business Process Re-engineering bezig te houden. Er is geen reden toe. Hammer identificeert drie hoofdredenen om BPR op een organisatie los te laten:

• klanten
• concurrentie
• verandering

Van deze drie is naar mijn mening alleen het klantenaspect van wezenlijk belang voor BlaBlaBla. Concurrentiemotieven en het vermogen om te kunnen inspelen op een snel veranderende markt zijn van ondergeschikt belang in de markt waarin BlaBlaBla zich bevindt.

Vanwege het eerder genoemde ambiteuze karakter van BPR en het gevaar van tegenvallende resultaten op de langere termijn is het daarom onverstandig om als organisatie voor een complete ommezwaai in de manier van werken te kiezen. Dit neemt niet weg dat er bij BlaBlaBla niks hoeft te veranderen. Want dat onze klanten gebaat zijn bij een BlaBlaBla dat zijn zaakjes strak georganiseerd heeft rond zijn bedrijfsprocessen staat buiten kijf. Een voorzichtige en geleidelijke aanpak om een meer klantgerichte manier van werken te bewerkstelligen geniet echter de voorkeur boven Business Process Re-engineering.

Niet alles op zijn kop. Wel veranderen
BPR gaat mij te ver. Ik kan me niet kan vinden in het radicale “alles op zijn kop” karakter van BPR. Dat neemt niet weg dat er in een taakgerichte organisatie veel ruimte voor verbeteringen is en dat het absoluut de moeite loont om in kaart te brengen hoe en waar er winst behaald kan worden.

Ondanks dat ik de BPR-theorie absoluut niet zie zitten kunnen een aantal aspecten van Business Business Re-engineering wel degelijk nuttig zijn voor een organisatie. Het loskomen van oude regels en uitgangspunten door het ter discussie stellen van de manier waarop gewerkt wordt is zo’n aspect:

• Waarom werken we eigenlijk op deze manier?
• Een what if-scenario opstellen.
• Hoe zien de werkwijzen eruit als we het op deze manier doen?
• Of als we het zo inrichten?
• Wat zijn de consequenties?
• De voordelen? En de risico’s?

Dat zijn aspecten van BPR waar je in mijn optiek als bedrijf wel degelijk iets mee kunt.

Realistischer en hanteerbaarder
Het Business Process Management model, zoals dat beschreven wordt in het artikel BPM oude wijn in nieuwe zakken? van Freek Hermkens (pdf), komt op mij veel realistischer en hanteerbaarder over dan Business Process Re-engineering. BPM is gematigder dan BPR. Een evolutie in plaats van radicale innovatie. Verbeteringen om onze efficiency te verhogen, een hogere klantvriendelijkheid te bewerkstelligen of om de kwaliteit van onze producten en diensten te waarborgen in plaats van radicale vernieuwingen. Ook het door Hermkens genoemde punt dat BPM meer aandacht heeft voor de implementatiefase en daardoor minder risico loopt de sociale en organisatorische aspecten uit het oog te verliezen kan op mijn sympathie rekenen.

Het lijkt er overigens op dat ook Michael Hammer tot het inzicht is gekomen dat zijn Business Proces Re-engineering theorie wel héél ver gaat als hij zegt:

“Vroeger vond ik het radicale element het belangrijkst in re-engineering. Maar de laatste jaren realiseer ik me dat het om het proces gaat. Ik ben een echte procesman geworden.”

 bpm · bpr · business process management · business process re-engineering · hammer

Nullbeta aka HansR babbelt deze website louter op persoonlijke titel vol. Mogelijkerwijs worden Nullbeta's standpunten niet gedeeld door de organisatie die z'n boterham belegt. Maar kan dat iemand boeien?