Na een weekend stoeien ben ik NOG LANG NIET KLAAR. Zowel inhoudelijk, functioneel als opmaaktechnisch mankeert er nog van alles aan, maar het begin is er.

Druk met bedenken
Intussen ben ik druk met het bedenken van mooie layouts en handige functionaliteit.

Kleurencombo’s
Voor het kleurgebruik heb ik alvast een grove lijst gemaakt met kleurcombinaties die me op het eerste gezicht wel aanspreken. Zoals altijd gebruik ik daarvoor Kuler van Adobe.

Volgende stap
De volgende stap … mockups maken van de layouts met deze kleurenschema’s.

Nullbeta.net is online sinds 2001. Waar ik in het verleden veel plezier heb beleefd aan het bouwen van een eigen *** kuch *** CMS-je, had ik de laatste tijd steeds minder zin om zelf het wiel uit te (hoeven) vinden, elke keer als ik aanvullende functionaliteit nodig had. Vandaar m’n besluit om te kiezen voor een open source content management systeem in plaats van zelfbouw.

WordPress is mijn favoriete CMS. WordPress is gemakkelijk te installeren, flexibel in het gebruik, volledig te customizen en er zijn – door een levendige community van ontwikkelaars – een heleboel nuttige plugins voorhanden.

Mijn website was dan ook vrij snel overgezet. Het lastigste aan de migratie naar WordPress is eigenlijk dat de urls van de blogposts zijn veranderd. Vanzelfsprekend wil ik ervoor waken dat de oude links resulteren in een 404 – pagina niet gevonden melding. Isapi rewrite (mod rewrite voor Internet Information Server) komt dan goed van pas om de url’s te herschrijven en de zoekmachines met een 301 – Moved Permanently te laten weten dat de link gewijzigd is.

Wat rest is het handmatig overpompen van de indivuele posts naar WordPress. Da’s nog een aardig tijdrovend klusje

Tijd voor een kort verkenning van de mogelijkheden. Voor documentatie over het maken van je eigen iGoogle thema en voorbeelden van thema’s kun je terecht op de iGoogle Code Themes pagina. De API is (in tegenstelling tot bijvoorbeeld de API van Google Maps) bescheiden. Eigenlijk is het niet meer dan een beschrijving van de elementen in een xml-configuratiebestand. Dat xml-bestand bepaalt hoe je iGoogle pagina eruit gaat zien. Je beschrijft de afbeeldingen in de header en footer, de kleuren van links en tekst en tenslotte bepaal je hoe de widgets op je iGoogle worden vormgegeven. Eventueel geef je de icoontjes voor het minimaliseren en maximaliseren van je widgets een ander kleurtje en je bent klaar.

Om je voorbereide iGoogle pagina in het echt te aanschouwen upload je de afbeeldingen en het xml-bestand naar een plek op het internet. Naar je eigen webserver bijvoorbeeld. En vervolgens verwijs je ernaar in je Google link: www.google.com/ig?skin=pad_naar_thema_xml_bestand

De iGoogle thema API stelt dan niet zoveel voor, het is natuurlijk wel aardig om er even mee te experimenteren. En het personaliseren werkt in technisch opzicht in elk geval heel wat beter dan bijvoorbeeld de waardeloze manier waarop je een custom skin voor Hyves implementeert.

Bij mijn probeerseltje heb ik me laten inspireren door de 2004 remake van de horrorklassieker Dawn of the Dead: Zombified

Het is maar de vraag of het verstandig is om een thema voor te dragen bij Google. Je moet nogal aan wat voorwaarden voldoen. Vast en zeker is het geen geautomatiseerde beoordeling die bepaalt of je brouwsel geplaatst wordt, maar velt een kritisch menselijk oog zijn of haar oordeel over je creatie.

Tegen beter weten in heb ik Zombified een zwier gegeven. Het is in elk geval eens iets anders …

Stiekem denk ik dat sommige zaken misschien nog steeds van toepassing zijn voor webontwerp anno 2006 (en nee, ik doel hier niet op de genoemde 286 machines and 2400b modems). Come to think of it, mijn eerste ding dat op een computer leek was een MSX2. Ik kocht hem tweedehands, maar nieuw had dat apparaat (inclusief printer, dat dan weer wel) 4000 oudhollandse guldens gekost. Man! Die MSX werd trouwens opgevolgd door een ultrahippe 8086 met een 20MB hdd, een 5-en-een-kwart floppy drive, een 3-en-een-half diskette drive, DOS en het alomgewaardeerde Word Perfect 5.1. Ik kan me het nu niet meer voorstellen (niet zonder schaterlach tenminste) dat ik toendertijd met enige regelmaat verdwaalde in de directorystructuur van DOS. Een computer met een 2400 baud modem heb ik nooit gehad. Mijn eerste pc die online kon gaan (voor de volledigheid, dit was een Compaq Presario 486dx4. Got, dat ik het nog weet!!!) had een 9600bps modem aan boord.

Anywayzzz, het merendeel van de goede raad is heerlijk lachwekkend out of date. Je hebt er dus niks aan. Behalve dan dat het je helpt beseffen hoe ongelofelijk snel het www zich in de relatief korte tijd van haar bestaan heeft ontwikkeld.

Oh ja, en waarom moeten de webpagina’s die het heilige vuur der toegankelijkheid prediken vaak zelf voorzien zijn van de meest dodelijk saaie en aartslelijke lay? Ik bedoel eigenlijk te zeggen: GEEN lay. Het punt daarvan ontgaat me. Tenzij het bedoeld is als zelfmutilerende anti-reclame natuurlijk. Godzijdank biedt de Zen Garden tegenwicht

De frisse frame-opzet, de groene banner met haar geraffineerde imagemap-hotspots voor de navigatie, de subtiele aanwezigheid van Big Bill in de vorm van de onvermijdelijke FrontPage metatags.

En niet te vergeten de in de bannerafbeelding gebeitelde zinsnede: ontworpen voor een schermresolutie van 1024 * 768 en een minimale kleurdiepte van 64K.

Priceless!

We hebben het hier over de pagina’s van een website die ik in januari 2001 voor het eenmansbedrijfje Xysticus aan elkaar lijmde. GJ, de persoon achter Xysticus, zou mij aan de nodige website-leads gaan helpen. Voor een percentage van de vergoeding uiteraard. Klonk allemaal errug aardig. En ik zou zijn digitale visitekaartje verzorgen. Over het lot van deze samenwerking kan ik kort en duidelijk zijn. Het werd geen overweldigend succes. Een enkele mogelijke opdracht (ik herinner me een adviesburo-brulkikker met wie ik een intakegesprek probeerde te plannen) ging aan onze neus voorbij en daarna werd het (voorgoed) stil rond Xysticus.

In retrospect was dat, in ieder geval wat betreft mijn rol als webbouwer, maar goed ook. Kijkend naar het Xysticus eindproduct, betwijfel ik zeer of ik aan het begin van de 21^ste eeuw al helemaal klaar was voor de reusachtige uitdaging die het realiseren van een statische website met wat tekst en een paar plaatjes toch vormt. Met andere woorden, wat een prutswerk.

Maar ook prutswerk dient een hoger doel. Totdat de xysticus-informatie een paar jaar geleden offline werd gehaald, had ik de boel middels een vaste link vanaf mijn eigen web verankerd. Gewoon om mezelf af en toe de broodnodige nederigheid bij te brengen. Digitale kastijding. Het online-equivalent van jezelf eens vol in het kruis laten schoppen en laten toeschreeuwen:

Hé Rochat. Wel met twee benen op de grond blijven staan hè jochie. Nog niet zo heel lang geleden bakte jij dit! Kostte je bloed, zweet en tranen. En je was er ook nog zo trots op als een hond met negen sjaken! Ziel die je d’r bent.

Voor mij is er geen effectiever middel om een plots opspelende grootheidswaanzin te beteugelen.

Afijn. Zoals gezegd drukte mijn compagnon voor 1½ dag op de delete-knop en mijn kijk-mij-eens-heerlijk-kloten-met-html linkje was dood. Gelukkig heb ik een rotsvast vertrouwen in het Evangelie van de Regelmatige Backup. Grote kans dus dat ook de tag-soep van Xysticus op een CD was beland.

En ja hoor. Na enig gegraaf in mijn digitale archieven kwam ik hem weer tegen: Xysticus, uw überhippe ICT spin in het web. Inclusief retro tags als font face="Verdana" color="#00572C" STYLE={font-size:10pt;}een ratjetoe van inline stijlelementen en een contactformulier met extragratis webbotcode. Snel heb ik het juweeltje uit de mottenballen gegrist om het hier een tweede leven te geven. Ter lering ende vermaek.

Extreem rustig en eenvoudig in zijn uitstraling. En hoewel het vaak denigrerend gebruikt wordt als iemand het over een eenvoudige site heeft, ik bedoel het hier als een compliment. Het geheel is buitengewoon origineel te noemen. Bijvoorbeeld voor wat betreft de manier waarop de maker met de vormgeving van de comments is omgegaan.

Over layout gesproken: de 4-koloms stijlblad-gebaseerde opmaak is op zijn minst onalledaags te noemen. En wat dacht je van de wijze waarop het invoegen van commentaar wordt afgehandeld? Naar mijn mening erg charmant.

Jonathan, de webdevver die dit juweeltje onderhoudt, gebruikt een combinatie van XHTML, stijlbladen en DOM manipulerende javascripts om je browser naar zijn hand te zetten.