In de categorie egosurfen … ik kwam mezelf vandaag tegen in een Google Books zoekresultaat. Met een recensie die ik begin jaren ’90 schreef voor een obscuur blaadje over symfonische rockmagazine,  Background Magazine. OMG, da’s lang geleden.

verder lezen »

Vroeger dacht ik altijd dat het wel over zou gaan — mijn voorliefde voor de wat harde muziek bedoel ik — Maar pushing forty heb ik mijn Metallica, Rammstein en Tool CD’s nog steeds niet aan de dijk gezet. Sterker nog, al dagen luister ik ongeveer constant naar Linkin Park’s Minutes to Midnight.

Okay, het is geen ruggegraat-vermorzelende of trommelvlies-scheurende metal. Maar voor een net-niet-bejaarde is het crossover hiphop/metal geluid van Linkin Park toch redelijk luid.

Bijkomend extragratis voordeel als je zelf de wat schreeuwerige muzieksmaken op je iPod hebt staan … de vlekken schieten niet meteen in je nek als je kroost op televisie doorzapt naar MTV of TMF waar net Bleed it out voorbij komt. Integendeel, je blèrt gewoon lekker een stukje mee:

Here we go for the hundredth time
Hand grenade pins in every line
Throw ‘em up and let something shine
Going out of my fucking mind
Filthy mouth, no excuse
Find a new place to hang this noose
String me up from atop these roofs
Knot it tight so I won’t get loose
Truth is you can stop and stare
Bled myself out and no one cares
Dug a trench out, laid down there
With a shovel up out to reach somewhere
Yeah someone pour it in
Make it a dirt dance floor again
Say your prayers and stomp it out
When they bring that chorus in

I bleed it out
Digging deeper just to throw it away
I bleed it out
Digging deeper just to throw it away
I bleed it out
Digging deeper just to throw it away
Just to throw it away
Just to throw it away

I bleed it out
Go, stop the show
Choppy words and a sloppy flow
Shotgun opera, lock and load
Cock it back and then watch it go
Mama help me, I’ve been cursed
Death is rolling in every verse
Candy paint on his brand new hearse
Can’t contain him, he knows he works
Fuck this hurts, I won’t lie
Doesn’t matter how hard I try

Half the words don’t mean a thing
And I know that I won’t be satisfied
So why, try ignoring him
Make it a dirt dance floor again
Say your prayers and stomp it out
When they bring that chorus in

I bleed it out
Digging deeper just to throw it away
I bleed it out
Digging deeper just to throw it away
I bleed it out
Digging deeper just to throw it away
Just to throw it away
Just to throw it away

I bleed it out
I’ve opened up these scars
I’ll make you face this
I pulled myself so far
I’ll make you face this now

I bleed it out
Digging deeper just to throw it away
I bleed it out
Digging deeper just to throw it away
I bleed it out
Digging deeper just to throw it away
Just to throw it away
Just to throw it away

I bleed it out
Digging deeper just to throw it away
I bleed it out
Digging deeper just to throw it away
I bleed it out
Digging deeper just to throw it away
Just to throw it away
Just to throw it away

I bleed it out
I bleed it out
I bleed it out

Even voortbordurend op die post in persoonlijk van afgelopen zaterdag is hier nog een stukje muziek dat in de afgelopen tien jaar (en een beetje) voor mij nog niks aan power heeft ingeboet: Machine Head met Death Church.

Ik geef het toe, niet direct geschikt om opa en oma mee te verrassen op de feestavond van je Koperen Bruiloft in het dorpshuis van ergens-ver-weg-in-de-periferie.

Maar als je op een willekeurige avond wat code zit te kloppen op je laptoppie wil dit voor mij wel ** kuch ** sfeerverhogend werken:

Death Church

Well I look at justice in a different light
I’ve been to jail, it didn’t make me right
Try and conform, but won’t be deaf, blind, dumb
Been beaten down, just harder I’ve become

Death church rising
Hate church rising
Lost church rising
Death church rising

Hey Jesus can’t you help me with my pain
Mainline me some religion, keep me sane
Christ suffering upon my TV screen
Send in your money to the faith obscene

Death church rising
Hate church rising
Lost church rising
Death church rising

Strength, truth and honor, words I strive to live
Your faith’s profane, it takes, never gives
‘Cause I’m gonna die standing upon my feet
You’re gonna die groveling on your knees

Death church rising
Hate church rising
Lost church rising
Death church rising

Machinehead – Burn My Eyes (1994)

Wat zeg je? Nog nooit gehoord van Machinehead? Check dan snel die mp3 van Death Church (de hele 9MB)

Heb je dat ook? Het gevoel dat je oud word? Bij mij is het vrij sterk aanwezig. En terecht, want ik ben pushing forty. Het beeld van een zielige midlifer met de conditie van een zieke kip ligt in het verschiet.

Mijn lijf doet alvast verwoede pogingen om mijn gereedschap onder een riant afdak te parkeren (mijn ** kuch ** poëtische omschrijving van de onvermijdelijke aanwas van een bierbuik(je)). Mijn gemillimeterde kop is niet alleen een overblijfsel is uit mijn diensttijd, maar tegenwoordig meer een noodzaak om geen Dick Advocaat look-alike te zijn.

Toch gek. Want tussen m’n flaporen voel ik me nog lang niet zo bejaard. Ik luister nog steeds naar dezelfde (en brutere) muziek als 20 jaar geleden. Gelukkig ben ik me er over het algemeen ook niet van bewust dat ik mentaal ben blijven hangen in een soort van (eeuwigdurende??) pubertijd. Maar als ik muziek van vroegah luister komt het besef soms bovendrijven. Zoals vandaag, toen ik naar de MP3 rips van wat golden oldies van Iron Maiden luisterde. Run to the Hills, Rhyme of the Ancient Mariner, Hallowed Be Thy Name, Wasted Years en natuurlijk de klassieker The Number of the Beast:

Woe to you … oh earth and sea,
For the devil sends the beast with wrath.
Because he knows the time is short.
Let him who hath understanding …
reckon the number of the beast.
For it is a human number.
Its number is six hundred and sixty six

Iron Maiden. Fok. Da’s lang geleden. Ancient history. Dat je daar als (op het moment van inkloppen) 38-jarige nog naar luistert! Aan de andere kant, de muziek en trouwens ook de hoezen van de elpees¹ hebben nog niks aan aantrekkingskracht ingeboet. Eddie heerscht! Dat kan ik als fossiel-in-wording beamen.

¹Elpee – je weet wel, die 17 inch wieldoppen van vinyl schijven die je in de jaren tachtig van de vorige eeuw op een zogenaamde draaitafel moest leggen om muziek te beluisteren.

Een toffe zangeres met een fantastische stem die (vooral de laatste tijd ????) af en toe rare en verrassende uitstapjes maakt. Dat is Nelly Furtado.

Met haar laatste muzikale brouwsel – All Goods Things – raakt ze wat mij betreft weer eens the heart of the matter:

Flames to dust

Lovers to friends

Why do all good things come to an end?

Nelly Furtado’s All Good Things op YouTube