Blijkbaar wordt mijn schrijfsel gebruikt / als bron aangehaald in het boek Rocking the Classics: English Progressive Rock and the Counterculture van Edward Macan. De tekst zelf — aan de titel te zien gaat het over Twelfth Night — krijg ik helaas niet op m’n scherm getoverd.

Die recensie zou ik — een kleine twintig jaar na dato — dolgraag eens teruglezen. Geen idee namelijk wat ik in die tijd allemaal uit mijn pen wist te wringen.

Misschien dat ik toch maar eens contact moet opnemen met de mensen van BM, want Background Magazine heeft een doorstart gemaakt (let op: foeilelijke site alarm).

Vroeger dacht ik altijd dat het wel over zou gaan — mijn voorliefde voor de wat harde muziek bedoel ik — Maar pushing forty heb ik mijn Metallica, Rammstein en Tool CD’s nog steeds niet aan de dijk gezet. Sterker nog, al dagen luister ik ongeveer constant naar Linkin Park’s Minutes to Midnight.

Okay, het is geen ruggegraat-vermorzelende of trommelvlies-scheurende metal. Maar voor een net-niet-bejaarde is het crossover hiphop/metal geluid van Linkin Park toch redelijk luid.

Bijkomend extragratis voordeel als je zelf de wat schreeuwerige muzieksmaken op je iPod hebt staan … de vlekken schieten niet meteen in je nek als je kroost op televisie doorzapt naar MTV of TMF waar net Bleed it out voorbij komt. Integendeel, je blèrt gewoon lekker een stukje mee:

Here we go for the hundredth time
Hand grenade pins in every line
Throw ‘em up and let something shine
Going out of my fucking mind
Filthy mouth, no excuse
Find a new place to hang this noose
String me up from atop these roofs
Knot it tight so I won’t get loose
Truth is you can stop and stare
Bled myself out and no one cares
Dug a trench out, laid down there
With a shovel up out to reach somewhere
Yeah someone pour it in
Make it a dirt dance floor again
Say your prayers and stomp it out
When they bring that chorus in

I bleed it out
Digging deeper just to throw it away
I bleed it out
Digging deeper just to throw it away
I bleed it out
Digging deeper just to throw it away
Just to throw it away
Just to throw it away

I bleed it out
Go, stop the show
Choppy words and a sloppy flow
Shotgun opera, lock and load
Cock it back and then watch it go
Mama help me, I’ve been cursed
Death is rolling in every verse
Candy paint on his brand new hearse
Can’t contain him, he knows he works
Fuck this hurts, I won’t lie
Doesn’t matter how hard I try

Half the words don’t mean a thing
And I know that I won’t be satisfied
So why, try ignoring him
Make it a dirt dance floor again
Say your prayers and stomp it out
When they bring that chorus in

I bleed it out
Digging deeper just to throw it away
I bleed it out
Digging deeper just to throw it away
I bleed it out
Digging deeper just to throw it away
Just to throw it away
Just to throw it away

I bleed it out
I’ve opened up these scars
I’ll make you face this
I pulled myself so far
I’ll make you face this now

I bleed it out
Digging deeper just to throw it away
I bleed it out
Digging deeper just to throw it away
I bleed it out
Digging deeper just to throw it away
Just to throw it away
Just to throw it away

I bleed it out
Digging deeper just to throw it away
I bleed it out
Digging deeper just to throw it away
I bleed it out
Digging deeper just to throw it away
Just to throw it away
Just to throw it away

I bleed it out
I bleed it out
I bleed it out

Ik geef het toe, niet direct geschikt om opa en oma mee te verrassen op de feestavond van je Koperen Bruiloft in het dorpshuis van ergens-ver-weg-in-de-periferie.

Maar als je op een willekeurige avond wat code zit te kloppen op je laptoppie wil dit voor mij wel ** kuch ** sfeerverhogend werken:

Death Church

Well I look at justice in a different light
I’ve been to jail, it didn’t make me right
Try and conform, but won’t be deaf, blind, dumb
Been beaten down, just harder I’ve become

Death church rising
Hate church rising
Lost church rising
Death church rising

Hey Jesus can’t you help me with my pain
Mainline me some religion, keep me sane
Christ suffering upon my TV screen
Send in your money to the faith obscene

Death church rising
Hate church rising
Lost church rising
Death church rising

Strength, truth and honor, words I strive to live
Your faith’s profane, it takes, never gives
‘Cause I’m gonna die standing upon my feet
You’re gonna die groveling on your knees

Death church rising
Hate church rising
Lost church rising
Death church rising

Machinehead – Burn My Eyes (1994)

Wat zeg je? Nog nooit gehoord van Machinehead? Check dan snel die mp3 van Death Church (de hele 9MB)

Heb je dat ook? Het gevoel dat je oud word? Bij mij is het vrij sterk aanwezig. En terecht, want ik ben pushing forty. Het beeld van een zielige midlifer met de conditie van een zieke kip ligt in het verschiet.

Mijn lijf doet alvast verwoede pogingen om mijn gereedschap onder een riant afdak te parkeren (mijn ** kuch ** poëtische omschrijving van de onvermijdelijke aanwas van een bierbuik(je)). Mijn gemillimeterde kop is niet alleen een overblijfsel is uit mijn diensttijd, maar tegenwoordig meer een noodzaak om geen Dick Advocaat look-alike te zijn.

Toch gek. Want tussen m’n flaporen voel ik me nog lang niet zo bejaard. Ik luister nog steeds naar dezelfde (en brutere) muziek als 20 jaar geleden. Gelukkig ben ik me er over het algemeen ook niet van bewust dat ik mentaal ben blijven hangen in een soort van (eeuwigdurende??) pubertijd. Maar als ik muziek van vroegah luister komt het besef soms bovendrijven. Zoals vandaag, toen ik naar de MP3 rips van wat golden oldies van Iron Maiden luisterde. Run to the Hills, Rhyme of the Ancient Mariner, Hallowed Be Thy Name, Wasted Years en natuurlijk de klassieker The Number of the Beast:

Woe to you … oh earth and sea,
For the devil sends the beast with wrath.
Because he knows the time is short.
Let him who hath understanding …
reckon the number of the beast.
For it is a human number.
Its number is six hundred and sixty six

Iron Maiden. Fok. Da’s lang geleden. Ancient history. Dat je daar als (op het moment van inkloppen) 38-jarige nog naar luistert! Aan de andere kant, de muziek en trouwens ook de hoezen van de elpees¹ hebben nog niks aan aantrekkingskracht ingeboet. Eddie heerscht! Dat kan ik als fossiel-in-wording beamen.

¹Elpee – je weet wel, die 17 inch wieldoppen van vinyl schijven die je in de jaren tachtig van de vorige eeuw op een zogenaamde draaitafel moest leggen om muziek te beluisteren.

Met haar laatste muzikale brouwsel – All Goods Things – raakt ze wat mij betreft weer eens the heart of the matter:

Flames to dust

Lovers to friends

Why do all good things come to an end?

Nelly Furtado’s All Good Things op YouTube

Omdat mijn muziektegoed slechts beperkt houdbaar is ben ik uit arren moede maar op zoek gegaan naar alternatieven. Oké, een paar credits heb ik besteed aan de smaak van mijn oudste dochter. Die met haar 11 prille jaartjes helemaal gaat voor de ** kuch ** briljante muziek van Rianna, Shakira en Pussycat Dolls. Maar dan blijft er nog voldoende over om iets voor mezelf te downloaden. In dit geval onder andere Killed by Death van Motorhead.

Killed by Death. Ik herinner me als de dag van gisteren dat we ons op het VWO in Gorinchem helemaal de typhus moesten lachen om Motorhead. En als je denkt who the fok is Motorhead????? Dan ben je waarschijnlijk een jong broekie, of je hebt een stukje opvoeding gemist! Hey, het was het jaar des Heren 1988, we waren jong en Lemmy was een soort van grappige metal anti-held die indruk maakte met zijn legendarische nummer Killed by death.

Nu ik de live uitvoering van Killed by Death zoals die op Everything Louder than Everyone Else staat aan het downloaden ben vraag ik me af hoe het is met de gasten die bijna twintig jaar geleden mijn schoolmaatjes (en weekend-drinkebroers in de Ponderosa in Hoornaar) waren – Jan Duym, Erwin Quast, Wim Bak om er maar een paar te noemen. Lemmy is er nog steeds, voor zover ik weet. En jullie? Hopefully not yet killed by death …. ????

Net als het tekstverwerkingsprogramma waarmee de scriptie gemaakt is, blijkt ook de inhoud lichtelijk over de houdbaarheidsdatum. Ach, na veertien jaar kun je waarschijnlijk ook niet anders verwachten. Ondanks de **kuch** ietwat beschimmelde content heb ik het resultaat van een maand of drie niet-zo-erg-noeste arbeid uit nostalgische overwegingen toch online gezet: rap: the call for justice (pdf alarm – 440KB).

Bestaat Public Enemy eigenlijk nog wel? Jazeker! Sinds het uitkomen van Apocalypse 91: The Enemy Strikes Black, waarvan ik een aantal lyrics heb gebruikt voor mijn scriptie, zijn er nog zeven albums verschenen.

Als bezitter van een vrij lijvig Planet Internet DSL abonnement word ik regelmatig verblijd met de aanbieding om muziek te beluisteren of (legaal) te downloaden. Via music stream van Planet dus. Elke maand heb ik 1000 music stream credits om over de kling te jagen. In principe goed voor zo’n 10 nummers downloadplezier. Tot voor kort had ik me nog niet aan Planet music stream gewaagd. Een chronisch gebrek aan interesse, want zo’n fanatieke muziek-downloader ben ik niet. Echter, een dochter van 10+ met interesse in de vet kewle muziek van artiesten als Madonna en Shakira, verplichtte me uiteindelijk toch tot het consumeren van mijn muziekcredits …

Damn. Ik had het kunnen weten. Nog niet eens zolang geleden werd het bekijken van mijn Planet gebruiksspecificaties met een browser anders dan IE al niet ondersteund. Hoe haalde ik het in m’n hoofd te denken dat een stukje muziek downloaden een breeze zou worden.

A breeze? Een regelrechte nachtmerrie! Allereerst wordt mijn Firefox browser niet geaccepteerd. Alleen de laatste versie van Internet Explorer is welkom (hieronder zal duidelijk worden waarom). Internet Explorer moet overigens ook niet al te kieskeurig doen wat betreft beveiliging, anders loopt het downloaden ook al spaak.

Met Internet Explorer word ik via een meta-refresh redirect doorgesluisd (slecht idee) en kan ik me (na enig gezoek naar de login functionaliteit) aanmelden. Ai. Helaas. Om muziek te kunnen beluisteren moet ik wel eerst nog even de Music Manager (een ActiveX control dat de interface vormt tussen de music stream website en mijn bovenste beste Windows Media Player) installeren. En verder gaat mijn music stream avontuur voorlopig niet. Op de (bedrijfs)computer waarmee ik aan het surfen ben is Internet Explorer 6 behoorlijk dichtgetimmerd. Zelfs als de Planet music stream website in de trusted zone draait kan het ActiveX component wegens beveiligingsoverwegingen niet worden geinstalleerd. Bummer.

Uiteraard is het wel gelukt om de music stream dienst verder uit te testen. En het werkt uiteindelijk ook wel, daar gaat het niet om. Het punt dat ik er hier wil uitlichten is de digitale pijnbank waarop je als gebruiker van de dienst music stream wordt gelegd. De dienst lijkt bedacht voor de ideale Planet situatie: een wereld waarin elke computer Internet Explorer 6 zonder enige beveiligingsbeperkingen en een zeer recente versie van de Windows Media Player draait. Het zal allemaal wel bedoeld zijn om de boel onder controle te kunnen houden (bijhouden van het aantal verbruikte credits, beveiligde WMA bestanden om piraterij tegen te gaan). Maar het geheel loopt naar mijn mening niet over van gebruikersonvriendelijkheid. Je moet wel heeeeel erg graag willen downloaden om gebruik te maken van music stream. Als ikzelf en niet mijn muziekrippende dochter het voor het zeggen had, was ik hoogstwaarschijnlijk al afgehaakt bij de melding dat Firefox niet ondersteund wordt. Of anders op het moment dat ik geconfronteerd werd met het installeren van het Music Manager ActiveX component. Niks power to the people bij Planet. Qua usability een dikke onvoldoende.