Na de Fish Potato Run raakte ik lelijk geblesseerd. Een met een pijnlijke voet begonnen retourtje Bant eindigde in een hinkepink / kreupele kip-terugtocht naar Emmeloord. Een typisch gevalletje van asem als een paard, maar kan je lijf het wel bijbenen? Niet dus!

Dat was schrikken. Als je bijna elke dag een stukje gaat rennen dan is het opeens enorm cold turkey om met een lamme poot aan de kant te zitten. De vreselijkste diagnoses passeerden de revue. Zoals een hielspoor-blessure of een lelijk ontstoken achillespees. Beiden zijn in potentie goed voor maanden blessureleed.

Gelukkig ben ik na drie-en-halve week weer redelijk up-and-running. Na twee weken rust waagde ik me aan een paar aarzelende rondjes om de wijk. En met een voorzichtig stukje bosloop achter mijn kiezen kon ik vandaag 56:42 optekenen voor een rondje Emmeloord van 12,1 kilometer. Vrijwel zonder pijn. En de reactie van mijn voet lijkt ook reuze mee te vallen. Dus hoewel ik deze route al eens sneller heb gelopen, ben ik zeker niet ontevreden over de gevolgen van een kleine maand niksdoen.

Wie had trouwens gezegd dat hardlopen een goedkope hobby / sport is? Ik ben het met deze statement in elk geval niet eens. Als ik kijk wat ik de afgelopen tijd gespendeerd heb (aan directe en indirecte kosten):

• lange loopbroek voor de herfst / winter – Nike Fit – 60 euro
• loopshirt met lange mouwen voor de herfst – Nike Fit – 42 euro
• nieuwe loopschoenen (op deze overpronatie-schoen loop ik een mooi slijtage-patroon, dus da’s een goeie keus lijkt me) – Asics Gel 1130 Duo Max – 100 euro
• een ATB fiets (voor het geval ik langere tijd niet zou kunnen hardlopen en toch een beetje had willen werken aan mijn conditie. Indirect en eigenlijk niet nodig) – Giant Rincon – 500 euro (ja ik weet dat deze fiets via internet stukker goedkoper is. Maar kopen in een ECHTE winkel met ECHTE mensen en een GEVOEL VAN VERTROUWEN is ook wat waard. Voor mij in elk geval wel!)

En meer uitgaven liggen in het verschiet:

• een tweede paar schoenen – om te voorkomen dat m’n voeten teveel wennen aan 1 paar en derhalve lui worden. Ik ben nog een beetje aan het denken welk schoeisel ik zal kiezen – 100 euro
• een Garmin Forerunner 305 staat hoog op m’n verlanglijstje – voor gegevens over afstand, snelheid, tempo en daarnaast voor de hartslag. Dat scheelt geklooi met statistieken. Oppassen voor over-engineering is trouwens aan te raden – 250 euro

Met m’n varkenspootjes weer enigszins in het gareel kijk ik graag vooruit. Concreet gezegd, graag zou ik meedoen met de Houtwijk Kerstloop in Dronten. Het liefst op de halve marathon, maar anders op de 10 kilometer.

On a global scale is het natuurlijk niet zo heeeel belangrijk (en da’s nog een understatement), maar toch was ik de afgelopen dagen zo trots op mezelf als een hond met negen sjaken. Ik zal even vertellen waarom.

Vrijdag 5 september: voor het eerst heb ik de afstand van een halve marathon gelopen. Meer dan dat. 22,8 kilometer om precies te zijn. Met het tempo van 12 kilometer per uur. Na een kleine 1 uur en 55 minuten rennen was ik weer thuis. en blij toe. Dit ben ik absoluut niet van plan elke week te doen. Het is toch een heel eind en m’n lijf had het aan het einde van de rit toch aardig gehad.

Zondag 7 september: met het oog op de aanstaande Fish – Potatorun (12,8 kilometer vanaf de visafslag op Urk tot aan het centrum van Emmeloord) wilde ik eens kijken wat ik op de 12 kilometer in m’n mars heb. Toch wel aangenaam verrast was ik met de tijd die ik klokte: 54 en een halve minuut om 12 kilometer en een beetje af te leggen. 

Nogmaals, het stelt misschien allemaal niet zoveel voor, maar voor een 40-plusser die er minder dan een half jaar geleden nog als een zielige rolmols bijliep is het zo belabberd nog niet. Toch?

Vanochtend weer een rondje Emmeloord. Na de vorige exercitie (m’n eerste sportieve activiteit in maanden) duurde het meer dan een paar dagen voor ik van mijn spierpijn af was :-0 Maar nu kon het weer.

Waar ik in het verleden altijd een vast rondje om de wijk hobbelde doe ik het nu anders. Verleden keer heb ik het uitgelegd. In plaats van me met ondergebonden Asics loopsloffen over een vastgesteld traject te verplaatsen loop ik nu gewoon een bepaalde tijd. Het gaat tenslotte om de verrichte arbeid. Niet welk rondje je loopt. Drie kwartier is een aardige uitgangstijd om wat vet te verbranden. Hopelijk kan ik na verloop van tijd overschakelen naar een uurtje rennen, maar vooralsnog is 45 minuten meer dan genoeg voor een stoffel de schildpad als ik.
Het voordeel van deze aanpak: je kunt gewoon blind een stuk gaan rennen. De ene keer ga je hierheen. De volgende keer neem je een heel andere route.

Het is trouwens geweldig om een stukje te rennen in een dorp als Emmeloord. Een hoop mensen denken wellicht dat de Noordoostpolder alleen maar vlak is en bestaat uit dodelijk saaie stukken plat weiland. Da’s niet waar. Er zijn plenty bossen en bosjes in de polder te vinden. Die zijn aangelegd juist met het oog op het creeën van luwte. Ruim 60 jaar na het droogvallen van de NOP is de begroeiing gevarieerd te noemen. Dus je hoeft je absoluut niet door een kaal landschap te worstelen als je een stukje gaat rennen.

Het geeft gewoon een harstikke goed gevoel. Een rondje draven door een mooi dorp. Met een Ipodje Nano die de muziek verzorgt. Rammstein en de Red Hot Chili Peppers. Je voelt je er zooo goed en levend(ig) bij dat je ter plekke dood zou willen gaan. Is dat trouwens een contradictio in terminus? Of een oxymoron?

Kaart weergeven

Had ik al eens gezegd dat dit blog lijdt aan een chronische vorm van unfocus? Dan weet je het nu.

Geen technopraatje, maar een paar regels persoonlijk geleuter over mijn strijd tegen de obesitas. Elders op deze website staat te lezen dat ik begin 2004 mijn laatste pakje Drum shag aan de wilgen hing en mijn ** kuch ** mijn hardloopcarriere weer opgepakte om mijn lichamelijke conditie wat te pimpen. Da’s niet gelogen, maar het laatste jaar stonden mijn fysieke sportinspanningen op een laag pitje. Met de sportieve inspanningen leek ik bijvoorbeeld op een jojo. Die 12 kilometer in een uurtje ronddraven haal ik op het moment niet meer

Een kniesoor die daarop let. Nieuwe ronden, nieuwe kansen. Een nieuw kalenderjaar is een prima punt voor een verse start. Gewoon met een schone lei beginnen. Met frisse moed ertegen aan. Het is nooit te laat voor een tweede kans. Hey, bedenk een cliché-matige uitspraak en hij is op mij van toepassing.

Het was alweer twee en halve maand geleden dat ik een rondje in de wei gedraafd heb, maar vandaag heb ik de daad bij het woord gevoegd. Hardloopkicksen. Check. Loopbroek uit de kast. Check. Het was even zoeken naar mijn Ipod Nano, maar tenslotte ook check. Alle attributen heb ik nog.

In tegenstelling tot het verleden kies ik nu voor een andere aanpak. Geen plichtmatig rondje om de nieuwbouwwijk de Erven in Emmeloord. In plaats daarvan gewoon blind een stukje rennen. Destination unknown zal ik maar zeggen.

De reden:
Het hardlopen doe ik om mijn transformatie tot dikbuikige grapefruit tot stilstand te brengen en zo mogelijk ongedaan te maken. Laat die semi-grappige opmerking over dat gereedschap dat onder een goed afdak moet hangen liever niet op mij van toepassing zijn.

De opzet:
De opzet is simpel. Rennen totdat ik moe ben, de benen wat beginnen te zeuren en ik eigenlijk geen zin meer heb. En dan gewoon nog eigenwijs 10 minuten eraan vastknopen. Zodat het tenminste echt pijn doet. In mijn geval kwam dat vanochtend neer op zo’n drie kwartier rennen. Nog een stukje uitlopen en een heel klein beetje rekken en strekken en een uurtje van mijn zaterdag was nuttig besteed.

De gedachtengang:
Ik loop niet voor de snelheid. De vaart is er al jaren uit! Da’s eigenlijk geen wonder ook. Ik vergelijk mijn huidige conditie altijd met die toen ik nog mijn rondjes draaide op de Oirschotse tankbaan. Maar da’s niet reeel. Ik was half in de twintig en als er meer dan drie Baufort wind stond werd er een weerwaarschuwing voor mij uitgestuurd. Anno 2008 ben ik tussen de tien en 15 kilo te zwaar. Het komt er in feite op neer dat ik mijn hardloopactiviteiten uitvoer met een MAG machinegeweer (die weegt 10,5 kilo) aan mijn lijf.

Het maakt niet uit of ik een haas of een schildpad. Als ik maar met regelmaat het dorp blijf ronddraven verlies ik vanzelf mijn overtollig lichaamsvet. En met, zeg tien, kilo babyblubber kwijt wordt het vanzelf gemakkelijk om het lichaam op een sportieve manier te verplaatsen. Dan komt het met de snelheid misschien ook nog enigzins goed.

Heeft deze blogpost dan helemaal niks met techniek te maken? Nou, zijdelings toch wel. Op een low tech manier: in Google Maps kun je, als je je eigen kaart maakt, makkelijk bekijken hoeveel metertjes je hebt afgelegd. En dan blijkt dat ik mijn Olympische aspiraties nog even in de ijskast kan zetten

Google Maps kaartje weergeven