Bron: Taalpost

Op 10 april werd een onderzoek gepubliceerd waaruit blijkt dat heel wat internetgebruikers zichzelf er regelmatig op betrappen dat ze al surfend op het internet niet meer weten naar welke informatie ze eigenlijk op zoek waren. Bij een enquete van een Brits onderzoeksbureau gaf een kwart van de ondervraagden toe zich toch wel twee keer per maand op deze wijze door de beschikbare informatie te laten afleiden. ‘Wilfen’ wordt dat genoemd, en mensen die wilfen zijn ‘wilfers’. ‘Wilfen’ is gebaseerd op het Engelse werkwoord ‘to wilf’. Dat is gevormd van de afkorting ‘WILF’, die staat voor: ‘What was I looking for?‘

Proest. Dit is een feest der herkenning. Ik beschouw mezelf als de vader van alle wilfers! Hoe vaak dat ik op het internet aan het rondklikken ben en me opeens afvraag waarom ik in vredesnaam die browser startte.

Meer taalweetjes en -kronkels lees je op de Taalpost website.

Hey, weer eens een nuttig (?) taaltippie via de taalpost nieuwsbrief. Ingegeven door de actualiteit.

In dit geval het wereldkampioenschap allroundschaatsen van afgelopen weekend in Heerenveen, waar zowel Ireen Wüst als Sven Kramer goud in de wacht sleepten …

Ireen Wüst en Sven Kramer hebben gisteren de wereldtitel in het allroundschaatsen (vier verschillende afstanden) gewonnen. Zijn zij nu ‘allroundschaatsers’ of ‘allround schaatsers’?

‘Allround’ is volgens Van Dale een bijvoeglijk naamwoord. ‘Een allround schaatser’ is dus goed: dat is een schaatser die van alle markten thuis is. Misschien kan hij of zij ook wel heel goed kunstschaatsen en marathons rijden. Maar bijvoeglijke naamwoorden kunnen ook als bijwoord worden gebruikt; in combinatie met een zelfstandig naamwoord wordt het dan één woord. ‘Allroundschaatsen’ is zo’n vaste combinatie, met een vaste betekenis: zowel sprint- als langere afstanden beheersen en dat laten zien in wedstrijden over 500 tot 10.000 meter. Iemand die die sport beoefent, is een ‘allroundschaatser’.

Het verschil in schrijfwijze blijkt ook uit de klemtoon: die ligt bij aaneenschrijven op het eerste woorddeel (‘allróúndschaatser’) en als je het los schrijft vooral op het laatste (‘allround scháátser’).

Het persoonlijk voornaamwoord ‘ie’ (in de betekenis ‘hij’) is een speciaal geval. Het is ontstaan als verkorting van ‘hij’; de h is weggelaten en de [ij]-klank is in een [ie] veranderd. Dat laatste komt doordat ‘ie’ altijd in onbeklemtoonde positie staat, doorgaans na een persoonsvorm of een voegwoord: ‘heeft-ie’, ‘dat-ie’, et cetera.

Omdat het een inkorting is, zou je verwachten dat het weggelaten deel met een apostrof wordt weergegeven. We korten ‘zijn’ en ‘het’ bijvoorbeeld ook in tot ‘z’n’ en ”t’. Maar ‘ie’ mét een apostrof is niet helemaal zuiver, want het is geen inkorting van ‘hie’. We behandelen dit woord dus als een uitzondering: we schrijven het zonder apostrof; bovendien wordt het met een streepje gekoppeld aan het voorafgaande woord.

Ten slotte: ‘ie’ kan niet altijd in de plaats van ‘hij’ komen. We kunnen bijvoorbeeld niet zeggen: ‘Ie komt morgen niet’, maar wel ‘Morgen komt-ie niet.’ Het kan ook niet benadrukt worden: ‘Denk je dat-íé het kan?’

Een hitteslag lijkt op een zonnesteek, maar is niet hetzelfde. Een hitteslag is niet per se het gevolg van een teveel aan zonneschijn, maar van blootstelling aan hoge temperaturen, vaak in combinatie met hoge luchtvochtigheid. Iemand die door een hitteslag wordt getroffen, kan zijn warmte niet op de gebruikelijke manier kwijt (via transpiratie), waardoor zijn lichaamstemperatuur kan oplopen tot 40 graden of meer. Symptomen van een hitteslag zijn onder meer misselijkheid en braken, rillingen, een rode huid, spierkrampen, bewustzijnsverlies, hartproblemen en ademhalingsmoeilijkheden.

Jammer genoeg wordt er niet vermeld wat je kunt doen om een hitteslag te voorkomen. Terwijl dat toch zo simpel is: bier. Veel bier!

“Na hun optreden volgt altijd een spetterende toegift en een staande ovatie.″ “Het kiezen van het materiaal en het uitzoeken van het model is niet eenvoudig.″  Wat is er mis met deze zinnen?

De persoonsvorm moet in het meervoud staan: “volgen”, “zijn”. De onderwerpen van deze zinnen zijn namelijk meervoudig: het zijn dan wel steeds enkelvoudige zaken of personen, maar ze worden door “en” tot één onderwerp gemaakt; vergelijk “John en Miranda krijgen een baby.” Alleen in zeer vaststaande combinaties als “het reilen en zeilen” kan het onderwerp met “en” toch als iets enkelvoudigs worden opgevat.

Dat het toch vaak verkeerd gaat, heeft verschillende oorzaken. In zinnen waarin de persoonsvorm vóór het onderwerp staat, is het opletten geblazen: je moet dan van tevoren al weten dat het onderwerp uit meer elementen bestaat om de voorafgaande persoonsvorm in het meervoud te zetten.